Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ:

Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ:

Ήταν τ’ Απρίλη δεκαεπτά παραμονή Λαζάρου

με ματωμένη την καρδιά, σέρνει τα βήματά της

το δάκρυ κόμπος γίνεται, το σπίτι πούχε φάρο,

γίνεται πάλι απ την αρχή, ο νέος Γολγοθάς της.

*****

Όξω εσύ παλιόγρια, που ζεις έναν αιώνα,

απ το σπιτάκι το μικρό που έκτισες με αίμα,

αξία πια δεν δίνομαι στον τίμιό σου αγώνα.

Εδώ! περνά η παλιανθρωπιά, η σήψη και το ψέμα.

*****

Που να φορτώσει τ’ όνειρο και πώς να το πιστέψει

πως τον ιδρώτα που έχυσε να γίνει το χαρμάνι

πρέπει παραμονή της Πασχαλιάς όλα να τα μαζέψει

και μέχρι το απόγευμα να φύγει μάνι, μάνι.

*****

Ένας κλητήρας έφτασε, η απόφαση είχε βούλα

απ τους σοφούς τους δικαστές, να βγεις από το σπίτι,

αυτά ήταν του άνδρα σου, εσένα σ’ είχε δούλα,

φύγε και γίνε μπούρμπουνας, γίνε φτωχό σπουργίτι.

*****

Ρίχνει και μια στερνή ματιά στον κήπο που ‘χει φτιάξει,

και τώρα είν ολάνθιστος έτοιμος να καρπίσει.

τριγύρω οι κοτούλες της, μα πώς να τις κοιτάξει

ακόμα και τον σκύλο της πως ν’ αποχαιρετήσει.

*****

Βαριά είναι τα γερατειά, κι είναι πολλά τα χρόνια

που κουβαλά στην πλάτη της, μα που να βρει κουράγιο

οι αρχές που εμπιστεύτηκε, της δήξαν καταφρόνια

μόνη χωρίς απάνεμο, αστρέχα και μουράγιο…

*****

Αυτή που σ’ όλη την ζωή, ακούραστα δουλεύει

Βάρος ποτέ δεν έγινε και πάντα βοηθούσε.

μόνη με τα παιδάκια της, που όμως τα παλεύει,

στις τελευταίες της στιγμές αφόρητα πονούσε.

******

Λέω πώς να το φανταστεί, ο νους πώς να το βάλει

σ’ αυτούς που έδωσε, ψυχή, αγάπη και συμπόνια,

ψωμί όταν πεινούσανε (κι εδώ δεν υπερβάλει)

αυτοί και την προδώσανε στα τελευταία χρόνια.

*****

Το αχ! φορτίο ασήκωτο, το δάκρυ έχει στεγνώσει.

Σε λίγους μήνες έφυγε, με μόνη της παρέα

την πίκρα και το άδικο, πως νάχει τέτοια γνώση.

αυτές που πάντα φρόντιζε, την πρόδωσαν μοιραία.

Μίμη Οικονόμου

27-7-2016