Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017
Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2017
Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017
Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017
Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2017
Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017
Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017
ΘΡΗΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ
ΘΡΗΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ
Θρηνεί
η Νέα Πέραμος μοιρολογεί η Μάνδρα
κλαίνε
για όσους χάθηκαν τον κάθε ένα άνδρα.
Κλαίμε
τους άτυχους νεκρούς, τον εργάτη που ματώνει,
κλαίμε
για την φτωχολογιά που πάντοτε πληρώνει.
******
Ας
δώσουν τώρα υπόσχεση, στους τάφους των αθώων.
που
φύγαν τόσο άδικα, στη μνήμη των ηρώων.
Που
βλέπαν το νοικοκυριό, που ήταν ματωμένο
να
τους το παίρνει το νερό θολό και θυμωμένο
******
Αυτοί
το μεροδούλι τους, εδώ και το ξοδεύουν
απ
όταν έρθουν στην ζωή, μέχρι και που
οδεύουν
και πάνε σ' άλλες γειτονιές, εκεί
που δεν πονούνε,
δεν
ψάχνουν για παράδεισους εδώ στη γη να βρούνε.
******
Πάτε
και βρέστε αυτούς, που κάναν περιουσία
και
πούλησαν τον θάνατο σαν είχαν εξουσία.
μπάζωσαν
τα ρέματα, και οικόπεδα τα δώσαν
κι' οι
εργάτες με το αίμα τους κι ιδρώτα τα πληρώσαν.
******
Χαθήκαν
ανθρώπινες ζωές, το βιός τους χάσαν όλοι
και
άλλοι το φουσκώσανε καλά το πορτοφόλι.
Τόσοι
νεκροί, με όνειρα, τότε θ' αναπαυτούνε
αν
θα βρεθούν οι αίτιοι. και θα τιμωρηθούνε..
18
Νοεμβρίου 2017
Μίμης Οικονόμου
Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017
Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ:
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ:
Αυτοί
που μας κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια
κατάντησαν
την χώρα μας μέσα στην καταφρόνια
και
τους πολίτες ζήτουλες, χωρίς αξιοπρέπεια
αυτοί
οι ανεκδιήγητοι μας φέρθηκαν μ' απρέπεια.
******
Ο
ένας απ' τ' αμπάρι μου, μου πήρε τη σοδιά
μου
που
'χα με τον ιδρώτα μου, να θρέψω τα παιδιά μου.
Ο
άλλος απ την ψωμιέρα μου, μου πήρε τις φρατζόλες
μου
στράγγιξε το αίμα μου, και τις προμήθειες όλες
******
Ο
τρίτος με ξεζούμισε, ψάχνει παντού να πάρει,
στο
στρώμα, στην ντουλάπα μου, στο κάθε το συρτάρι.
Ελάττωσε
το εισόδημα, το έφτασε στα όρια
και
θα μου δώσει επίδομα, αν έχω, λέει, μόρια.
******
Εγώ
δεν θέλω ψίχουλα, στο διάβολο να πάνε!
Θέλω
αξιοπρέπεια και ότι μου χρωστάνε,
Αυτά
που χρόνια δούλευα, και με τιμή κ' ιδρώτα
μου
τάπερναν τότε χοντρά, να ζήσω όπως πρώτα.
******
Δεν
τους ζητάω δανεικά, δεν θέλω ελεημοσύνη,
δεν
θέλω και συμπάθεια, δεν θέλω καλοσύνη.
Θέλω
αυτό που έκτισα, να 'χω στα γερατειά μου,
να ζήσω μ' ότι πλήρωσα, θέλω, την φαμιλιά μου.
16
Νοέμβρη 2017
Μίμης Οικονόμου.
Έλληνες 1948 πορεία στο άγνωστο: 2016 Σύριοι
Έλληνες 1948 πορεία στο άγνωστο: 2016 Σύριοι
Μια αληθινή ιστορία
του Μίμη Οικονόμου
Έλληνες 1948 πορεία στο άγνωστο: 2016 Σύριοι
Βλέποντας χθες τους πρόσφυγες στην πόλη μου. (Τρίκαλα)
Αλλά και τους εκατοντάδες πεζοπορώντας στου εθνικούς δρόμους τις πρόχειρες κατασκευές σε πλατείες δρόμους και αστρέχες.
Γύρισε η μνήμη πίσω, όταν και εγώ ήμουν 5 χρονών το 1948.
Τότε με τον αδελφοκτόνο πόλεμο με την εσωτερική αναγκαστική μετανάστευση. Τότε οι μάνες μας από τα ορεινά χωριά φορτώθηκαν ότι μπορούσε η κάθε μία για να ταΐσει, ντύσει, σκεπάσει τα παιδιά της.
Δεν υπήρχαν τότε ούτε δρόμοι, ούτε δυνατότητα στα χωριά που περνούσαμε να μας δώσουν ούτε μια μπουκιά ψωμί.
Έτσι οι γυναίκες που οι άνδρες τους ήταν πολιτικοί κρατούμενοι, όπως και η μάνα μου. Είχαν φορτωθεί όλα τα βάρη των οικογενειών τους.
Η μάνα μου, μόνη με δυο παιδιά εμένα 5χρονών και τον αδελφό μου δύο, είχε φορτωθεί όλο το νοικοκυριό της Φαγώσιμα, (αλεύρι, φασόλια, πατάτες τραχανάδες κ. λ. π.) τα ρουχαλάκια μας τους τεντζερέδες, τα σκεπάσματά μας και ότι άλλο μπορούσε.
Στα παιδικά μου μάτια αυτό το φόρτωμα φάνταζε τεράστιο.
Μέχρι τα μισά του δρόμου, έως να φτάσουμε στον προορισμό, που ήταν
η Πύλη, μας συνόδευε και ο παππούς μου. Διανυκτερεύσαμε όμως, στις Λογγιές, στον (Άγιο Κωνσταντίνο σήμερα).
Και πριν ξεκουραστούμε, πριν καλά, καλά σταθεροποιηθεί η ανάσα μας, πέρασαν ομάδες των ΤΕΑ και άλλοι (παρακρατικές ομάδες τις έλεγαν) και μας είπαν να φύγουμε γιατί θα γίνει μάχη, Έτσι και έγινε η μάνα μου φορτώθηκε το μεγάλο της φόρτωμα πήρε και τον αδελφό μου αγκαλιά πέρασε την στενή Ξύλινη γέφυρα που από κάτω περνούσε βουίζοντας θυμωμένο το ποτάμι, Πριν από λίγο είχα περάσει με την γιαγιά εγώ περπατώντας ξυπόλητος, όπως όλα σχεδόν τα παιδιά, ένας, ένας πέρασαν όλοι. Κλαίγαμε τα παιδιά, φοβόμασταν ήμασταν τρομοκρατημένα, με αυτήν την αγριότητα. Οι μεγάλοι, γυναίκες φορτωμένες οι ποιο πολλές, σχεδόν σέρνανε τα παιδάκια τους που έκλαιγαν, προσπαθούσε ό ένας να προσπεράσει τον άλλο, όλοι όπου φύγει, φύγει. Η γιαγιά μου μας τράβαγε , περπατάγαμε στην ακροποταμιά του Τυρνιώτη ποταμού. Για κάποια στιγμή δεν έβλεπα την μάνα μου, άρχισα να τραβιέμαι προς τα πίσω, να κλαίω ποιο πολύ και να μην θέλω να συνεχίσω. Η γιαγιά με κράταγε γερά όπως και την ξαδέρφη μου, Άκουσα μέσα στο χαλασμό την φωνή, της μάνας μου, που έλεγε.
-Πατέρα να έρθω να σε βοηθήσω και η απάντηση του παππού.
-Τραβάτε εσείς θα σας φτάσω εγώ. (Προσπαθούσε ο παππούς να σώσει το κοπάδι του να ζήσει την οικογένεια)
Σε λίγο την είδα να έχει αγκαλιά τον αδερφό μου στην πλάτη της εκείνο το τεράστιο τέγκι (δέμα) και σχεδόν να τρέχει, να γλυτώσει κι αυτή όπως όλοι. Η Μάχη από τις ομάδες άρχισε, πόλεμος τρομοκράτησης ήταν, αντίπαλος δεν υπήρχε. Οι σφαίρες ψαχούλευαν τα πεσμένα πλατανόφυλλα και πέρναγαν ανάμεσα στα πόδια μας και έσβηναν στο ποτάμι κάνοντας εκείνο το ανατριχιαστικό τζιζ.. Τύχη αγαθή; Ότι και να είναι, κανένας μας δεν έπαθε κάτι, εκτός από την απώλεια του μοναδικού μας τώρα προστάτη, του παππού μας που τον σκότωσαν.
Την επόμενη μέρα, αφού ο παππούς μας δεν έφτασε, όπως μας υποσχέθηκε, στην Πύλη, που ήταν και ο τελικός προορισμός, τον αναζήτησαν ο θείος μου, η θεία μου ανύπαντρη κόρη του παππού. και η μάνα μου. Τον βρήκαν σκοτωμένο στην άκρη του ποταμιού, με το κύπελλο στο χέρι δίψαγε προσπάθησε να πιεί νερό. Οι σφαίρες, του είχαν τρυπήσει την κοιλιά. Είχε γεμίσει τον τορβά του χώμα, τον έβαλε για προσκέφαλο, έτσι έγειρε προς το ποτάμι με το κυπελάκι του. Φορούσε τα καινούρια τσαρούχια του ο παππούς και από τον πόνο είχε κάνει αυλάκι όπως μάζευε και τέντωνε τα πόδια του.
Εκεί χωρίς παπά τον θάψανε. σε μια άκρη του χωραφιού,
Έτσι γίνεται τέτοιες ώρες. Χωρίς παπά, ψάλτη και συγγενείς φεύγεις.
Πέρασαν σχεδόν 70 χρόνια, και είναι όλα αυτά ζωντανά μπροστά μου.
Ακόμα βλέπω καθαρά, την άγρια μορφή του ΤΕΑτζή,
Ακόμα βουίζουν στα αυτιά μου, οι τελευταίες λέξεις του Παππού μου,
-Τραβάτε εσείς θα σας φτάσω εγώ, που όμως δεν μας έφτασε
Πώς να σβήσουν αυτές οι μνήμες;
Πως να ξεχάσουν τα χιλιάδες παιδάκια την φρίκη του πολέμου;
Των νεκρών; Των κομματιασμένων; Των καταστροφών; Τα γκρεμισμένα σχολειά τους, τα καμένα σπίτια τους, τα γέλια στις πλατείες τους; ξαφνικά μεγάλωσαν τα έχασαν όλα σοβάρεψαν, στα προσωπάκια τους η οδύνη του Κόσμου.
Μεγάλωσαν τα ματάκια τους δεν κλείνουν λες και θέλουν να αρμέξουν, όλα που συμβαίνουν γύρω τους.
Και τώρα! Τώρα στους δρόμους, σε μια μεγάλη σε μια ατέλειωτη πορεία ψάχνοντας την Ιθάκη τους. ,
Κατά που πέφτει αυτή η ΙΘΑΚΗ;
Που γέμισαν φράχτες με αγκαθωτά συρματοπλέγματα τα σύνορα των Δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης; που μιλούν ακόμα οι απάνθρωποι
Στην χώρα τους βομβάρδισαν και σκότωσαν το μέλλον τους
Και στα σύνορα τους έφραξαν ότι είχε μείνει από το όνειρο.
Η φωτογράφια αυτή βγήκε το 1948
για να σταλεί στο θανατοποινίτη πατέρα μας να μάθει το θάνατο του παππού και πως η οικογένειά του ζούσε.
Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017
Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2017
Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2017
Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017
ΤΑ ΜΕΜΕΤΙΑ:
ΤΑ ΜΕΜΕΤΙΑ:
Τούτοι οι φίλοι οι
γειτόνοι, ο Ερντογάν και τα Μεμέτια
έχουν χάσει κάθε μέτρο
και τους τρώνε τα σεκλέτια,
Μα τι άλλο να σκεφτούμε
μ' ότι κάνουν χρόνια τώρα
π' όλα τα αμφισβητούνε
μέσα κι έξω από την χώρα.
******
Θέλει λέει να τον
γράψει η ιστορία σαν Σουλτάνο,
μες τη δόξα να μεθύσει,
κι ας τον πούνε τσαρλατάνο.
Θέλει λέει να νικήσει, μια
φορά στην ιστορία
την Ελλάδα, μα φοβάται,
κι έχει μέσα του πικρία
******
Αερόπλανα σηκώνει και
φρεγάτες τριγυρνάνε
με ελικόπτερα στο
Αιγαίο. κάθε τόσο τα περνάνε
στα νησάκια τα δικά μας,
σκιάζετε και φοβερίζει
αν θυμώσουμε το ξέρει,
τι θα πάθει, το γνωρίζει,
******
Και τινάζεται ο δόλιος,
ότι λέει, δεν του βγαίνει
μες την χώρα του
γυρίζει σ' όποια πόλη κι αν πηγαίνει
ανιστόρητο τον βρίσκω,
κι επικίνδυνο εν τέλη
λες και είναι η
ιστορία, αμανές με τσιφτετέλι.
18 Ιουλίου 2017
Μίμης Οικονόμου
Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ:
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ:
Ελάτε να τα πάρετε αυτά που έχουν μείνει
αυτά που μου αφήσατε χωρίς δικιά μου ευθύνη.
Αδειάσατε το αμπάρι μου, απ’ την σοδειά που είχα
ότι με κόπο σύναξα ότι και να κατείχα.
******
Μου ‘μεινε τώρα μια μπουκιά, τρέξε να την προφτάστε
ανίκανοι διαχειριστές πάρτε την να χορτάστε.
Πάρε και την αναπνοή κόψτε και τον αέρα
βαρέθηκα τα λόγια σας την κάθε σας φοβέρα.
******
Αφού δεν είστε ικανοί να είστε στο τιμόνι
με ποιο δικαίωμα εσείς με βάλατε στ’ αμόνι
και με στουμπάτε άπονα; αλήθεια τ’ έχω φταίξει;
και στις βρωμιές που κάνατε μ’ έχετε τώρα μπλέξει;
******
Αν θέλετε πραγματικά να σώστε την Ελλάδα
να έρθει νέα χαραυγή και μια ζεστή λιακάδα
Φύγετε εσείς οι ανίκανοι κρυφτείτε στα ντουλάπια
είμαστε άνθρωποι κι εμείς, δεν είμαστε ζουλάπια…
2 Οκτωβρίου 2011
Έμμετρα Επίκαιρα του Μίμη Οικονόμου
Τι άλλαξε από το 2011 για να το διαγράψω;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)