Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2017
Σάββατο 28 Οκτωβρίου 2017
Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2017
Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017
Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2017
οι νεκροί περιμένουν στο ύψωμα 731
ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40
οι νεκροί περιμένουν στο ύψωμα 731
9-25 Μαρτίου 1941 Μια πραγματικότητα, πάνω από το μύθο
Μια φευγαλέα ματιά στο έπος του 1940 μια γρήγορη διαδρομή στα γεγονότα, τα λίγο πριν τον πόλεμο, την έναρξη, και τον πόλεμο μέχρι την Τιτανομαχία του υψώματος 731 στις 9-25 Μαρτίου του 1941. Που αγαθή τύχη έμελλε να το προστατέψουν Τρικαλινοκαρδιτσιώτικα παλικάρια.
Και όπως πάντα σε όλες τις μεγάλες στιγμές του Έθνους, οι Τρικαλινοί, οι Θεσσαλοί να πούμε καλύτερα, βρέθηκαν και αυτή τη φορά στην πρώτη γραμμή των αγώνων, και στο κέντρο των γεγονότων.
Ο πόλεμος το 1940 αυτό το ανεπανάληπτο έπος ξεκίνησε με τις χειρότερες των προϋποθέσεων .
Το Γ.Σ και οι Στρατηγοί, μετεκπαιδευμένοι στην Γερμανία, την Γαλλία, και την Ιταλία ήξεραν τι θα πει Ευρωπαϊκός στρατός.
Ένας στρατός πειθαρχημένος εξοπλισμένος με υποστήριξη πυροβολικού, αρμάτων και αεροπλάνων. Έτσι δεν πίστευαν πως ήταν δυνατόν ο Ελληνικός στρατός να αντέξει αυτήν την πίεση και ότι θα έχει κάποια τύχη. Πως να τα βάλεις λοιπόν με αυτόν τον πολυπληθή σιδερόφραχτο στρατό που σε χρόνο σύντομο είχε κατακτήσει την μισή Ευρώπη, σχεδόν χωρίς αντίσταση; Και οι Ιταλοί φαντάροι και αυτοί ήταν εμπειροπόλεμοι είχαν μόλις κατακτήσει πολεμώντας την Βρετανική Σομαλία, και είχαν κατακτητικές επιτυχίες στα σύνορα της Αιθιοπίας, και του Αγγλικού Σουδάν. Ακόμα είχαν προελάσει μέσα στην Λιβύη σε βάθος 100 χιλιομέτρων προς Αλεξάνδρεια. Λογικά λοιπόν κάποιοι έβλεπαν αδύνατη ή τουλάχιστον δύσκολη την αντίσταση του Ελληνικού στρατού. Γι' αυτό και η σκέψη ήταν αντίσταση, υποχώρηση σιγά-σιγά και ένα πόλεμο φθοράς του εχθρού. Μια αντίσταση για την τιμή των όπλων και το έλεγαν αυτό γιατί ήξεραν στην Ελλάδα πως το πολεμικό υλικό ήταν ανυπαρκές ο ιματισμός, που οι ανάγκες του ήταν πολλές, ελλιπής. Όμως δεν έλαβαν υπ όψιν τους την σιδερένια θέληση και το πείσμα των μικρών Αξιωματικών και το αδάμαστο πάθος την αδάμαστη ψυχή του Έλληνα φαντάρου που όταν η Πατρίδα τον καλεί δεν λογαριάζει αριθμούς οπλισμούς, επάρκεια ή όχι. Ξυπνούν μέσα του θρύλοι, μύθοι, Ιστορία, και μεθά και μεγαλώνει - μεγαλώνει γίνεται γίγαντας και φράζει κάθε πέρασμα για τον εχθρό και αυτό έκανε. Ανέβηκε στα βουνά της Ηπείρου. τραγουδώντας μεθυσμένος από το κρασί του 21 όπως είπε και ο ποιητής και έχοντας στην σκέψη του, τους νικηφόρους αγώνες των προγόνων του και νίκησε και ντρόπιασε τον εισβολέα και ξανάδωσε την Ελπίδα στους μουδιασμένους Λαούς της Ευρώπης. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 δύο Ελληνικές Μεραρχίες μία Ταξιαρχία και ένα μικρό απόσπασμα που η δύναμή τους όλη έφτανε τις 37000 χιλιάδες μαχητές και έπρεπε να προστατέψουν ένα άνοιγμα συνόρων 150 χιλιομέτρων. Από τα Νησιά του Ιουνίου μέχρι το Σμόλικα, 100 χιλιόμετρα μέτωπο, την ευθύνη την είχε η 8η Μεραρχία. με Διοικητή τον Μέραρχο Χαράλαμπο Κατσιμήτρου.
Από το Σμόλικα μέχρι την Μ. Πρέσπα μέτωπο 35 χιλιομέτρων την ευθύνη την είχε το Απόσπασμα Πίνδου ή 51ο Σύνταγμα. Ένα απόσπασμα με επιστράτους και πολλούς Τρικαλινούς που Διοικητής τους ήταν ο Σ/ρχης Κώστας Δαβάκης που είχε ανακληθεί στην υπηρεσία για να οργανώσει κατά κάποιο τρόπο την άμυνα των συνόρων Αυτή η δύναμη είχε απέναντι τους, την 9η Ιταλική Στρατιά με εννέα Ιταλικές Μεραρχίες και μία θωρακισμένη. Δηλαδή, 59 Τάγματα Πεζικού, 135 Πυροβολαρχίες και από αυτές 23 Βαρέως. 150 άρματα μάχης, 18 Ύλες Ιππικού (Για τελευταία φορά πήρε μέρος σε πόλεμο και σε μάχες το Ιππικό), 6 Τάγματα όλμων και 1 Τάγμα πολυβόλων. Ο αριθμός σε άνδρες, τριπλάσιος από τις Ελληνικές δυνάμεις, 100.000 πολεμιστές, Εξοπλισμένους δε με τα πιο σύγχρονα όπλα, ακόμα η Ιταλική κυριαρχία στον Αέρα ήταν απόλυτη. 400 Αεροπλάνα πρώτης γραμμής. Πίστευαν οι επιδρομείς πως η εκστρατεία θα ήταν μια θεαματική επίδειξη κεραυνοβόλου πολέμου. Οι Ιταλικές δυνάμεις προωθήθηκαν προς Ελαία Καλαμά Καλπάκι, Έριξαν οι Ιταλοί σε αυτήν την μάχη δύο Μεραρχίες Πεζικού την Μεραρχία Φερέρα και την Θωρακισμένη Κένταυρος ενισχυμένες από Φασιστικά τάγματα Μελανοχιτώνων, με μονάδες Αλβανών που γνώριζαν το μέρος με υποστήριξη Πυροβολικού και Αεροπορίας. Απέναντί τους ήταν η 8η Μεραρχία Ηπείρου με Μέραρχο, όπως είπαμε, τον Χαράλαμπο Κατσιμήτρου είχε εγκαταστήσει τα Ελληνικά τμήματα στην αμυντική τοποθεσία Καλαμά Ελαία ( Καλπάκι) και το στρατηγείο του σε μια σπηλιά. Όπου με την επιμονή του και με την βοήθεια των κατοίκων το Καλοκαίρι του 1940 έγιναν ορισμένες πρόχειρες μεν, απαραίτητες δε, οχυρώσεις εκστρατείας, χαρακώματα, ναρκοπέδια, ορύγματα, πολυβολεία, κ.λ.π. Στις 31 Οκτωβρίου ο Κατσιμήτρος πήρε υπόμνηση του Γ. Στρατηγείου που έλεγε τα μάτια σου 14 στις διαβάσεις, πρόσεξε την φθορά των δυνάμεών σου. Αγνοώντας τη διαταγή που είχε πάρει και σκεπτόμενος την ευθύνη απέναντι στην Ιστορία και ενισχυμένη η Μεραρχία και από νέες δυνάμεις που φθάνουν και μπαίνουν στην μάχη συνέχεια, συντρίβουν τις επιθετικές ενέργειες των Ιταλικών δυνάμεων. Στης 17 Νοεμβρίου έφτασε από την Καλαμπάκα και η 2η Μεραρχία που χωρίς ανάσα κάνοντας συνεχή πορεία 300 χιλιομέτρων μπαίνουν στη μάχη και μαζί συλλαμβάνουν αιχμαλώτους ολόκληρο Τάγμα.
Το απόσπασμα Πίνδου γνωστό και ως απόσπασμα Δαβάκη και που ο ίδιος είχε ανακληθεί στην Υπηρεσία πριν από ένα τρίμηνο για να οργανώσει την άμυνα στην περιοχή της Πίνδου είχε έδρα το Επταχώρι. Η προκλήσεις των Ιταλών παρά τις διαβεβαιώσεις του Μουσολίνι στην ομιλία του στις 10 Ιουλίου 1940 από τον εξώστη του Παλάτσο Βενέτσια είχαν αρχίσει. Στις 12 Ιουλίου1940 ιταλικά αεροπλάνα βομβάρδισαν ένα αντιτορπιλικό και ένα βοηθητικό σκάφος του Ελληνικού στόλου.
Στις 30 Ιουλίου βομβάρδισαν δύο αντιτορπιλικά, στις 2 Αυγούστου ένα περιπολικό διάφορα άλλα και με κορύφωση τον βομβαρδισμό της Έλλης τον δεκαπενταύγουστο στην Τήνου. Στης 22 Νοεμβρίου όταν έπεφτε η Κορυτσά μετά από αιματηρές και λυσσώδες μάχες ο εχθρός πετάχτηκε έξω από τα σύνορα μας και έμεινε στους Έλληνες αγωνιστές άφθονο πολεμικό υλικό. Στις 4 Νοεμβρίου τα τμήματα του αποσπάσματος Δαβάκη ενισχυμένα και από τμήματα της 1ης Μεραρχίας και με την βοήθεια των κατοίκων που έτρεξαν πρόθυμα άνδρες- γυναίκες - γέροι – παιδιά που κουβαλούσαν στις πλάτες τους τρόφιμα και πολεμοφόδια στις κορυφές της Πίνδου στους Έλληνες μαχητές αντιμετώπισαν , Την Ιταλική Μεραρχία Τζούλια το Τάγμα Βερσαλλιών το Τάγμα Μελανοχιτώνων το Σύνταγμα Πυροβολικού και τα 50 άρματα μάχης. και μετά από λυσσώδη μάχη
Οι Έλληνες φαντάροι συντρίβανε τις Ιταλικές δυνάμεις.
Το Αλβανικό έπος έχει τρεις περιόδους.
Η πρώτη άρχισε στις 28 Οκτωβρίου 1940 με το τηλεσίγραφο του Γκράτσι προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος στις 3 η ώρα το πρωί ( που όταν το έμαθε την άλλη μέρα ο Ελληνικός Λαός ξεσηκώθηκε και τραγουδώντας έτρεξε στις μονάδες επιστράτευσης ) και τελειώνει στις13 –11-1940.
Η δεύτερη από 14 Νοεμβρίου μέχρι 28 Δεκεμβρίου 1940.
Την δεύτερη αυτή περίοδο στις 16 Νοεμβρίου 1940 ενώ μαίνονταν οι μάχες στο τομέα της Κορυτσάς τα Ελληνικά τμήματα απελευθέρωσαν την Κόνιτσα..
Παρά τη λυσσαλέα αντίσταση των Ιταλών Οι ελληνικές δυνάμεις μπήκαν στο Αλβανικό έδαφος .Και στις 21 Νοεμβρίου κατέλαβαν την Ερέσκα. Έτσι ο Ελληνικός Στρατός έκοψε τον οδικό κόμβο εφοδιασμού του Ιταλικού στρατού. Δεν ήταν καθόλου παθητική η επίθεση των Ιταλών όπως κάποιοι υποστηρίζουν, Πολέμησαν και μάλιστα με περισσή Λύσσα τα Ελληνικά τμήματα που στο κάτω – κάτω την Πατρίδα τους υπερασπίζονταν Στις 22 Νοεμβρίου1940 απελευθερώνετε η Κορυτσά και το Λεσκοβίκι. 24 Νοεμβρίου 1940 καταλαμβάνεται η Μοσχόπολης στις 30 του ιδίου μηνός το Πόγραδετς. Στις 4 Δεκεμβρίου η Πρεμετή. 5 Δεκεμβρίου 1940 κατελήφθη το Φράσερι Στις 6 οι Άγιοι Σαράντα, στις 7 το Δέλβινο, στις 8 η Δερβιτσάνη και το Αργυρόκαστρο. Το δεύτερο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου οι Ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν το Νότιο ορεινό όγκο του Τεπελένι το Μάλι Σπάτ. Στις 23 Δεκεμβρίου έπεσε η Χιμάρα. Οι Ελληνικές δυνάμεις αφού έδιωξαν τους Ιταλούς, όπως είπαμε, από όλο το Ελληνικό έδαφος και καταλαμβάνοντας χωριά και πόλεις απελευθερώνοντας την Βόρειο Ήπειρο έφτασαν στη γραμμή Πόγραδετς, Κάμια, Σούλα, Γκόρα. Χιμάρα. Οι Έλληνες μαχητές δεν φοβήθηκαν τα φουσάτα του κοκορόφτερου Μουσολίνι, Αυτούς εύκολα τους νίκησε. Ο χειμώνας όμως ήταν μεγαλύτερος εχθρός του.
Γιατί στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας η δοκιμασία τους ήταν δυσβάστακτη. Μέσα στην τραγική αυτή δοκιμασία. που τα μεταφορικά μέσα δεν μπορούσαν να προωθήσουν τα δέματα με τις ζεστές μάλλινες κάλτσες και φανέλες. Εκεί έλαμψε το άστρο της Ελληνίδας, κάθε ηλικίας, φορτωμένη τα πυρομαχικά ανέβαινε τα χιονισμένα και κακοτράχαλα βουνά να φθάσει στον φαντάρο μας να τον ζεστάνει να του χαμογελάσει να του δώσει δύναμη κουράγιο και ελπίδα. Γέροι, παιδιά αγόρια και κορίτσια που δεν είχαν πάει στον πόλεμο έσωσαν τότε πολλά από τα παλικάρια μας.
Όμως η φανέλα του στρατιώτη δεν έφτασε παντού και τα κρυοπαγήματα και το κόψιμο των ποδιών έγινε μάστιγα. (την ευθύνη της προώθησης είχε αναλάβει η Ε Ο Ν και δυστυχώς δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και δεν έφτασαν ποτέ τα μάλλινα που έπλεκαν οι Ελληνίδες
στα ατέλειωτα νυχτέρια για τα ηρωϊκά Φανταράκια που υπερασπίζονταν την αξιοπρέπεια όλου του Κόσμου όπως είχε κάνει και άλλες φορές. 
Έτσι όσο ο χειμώνας προχωρούσε οι μαχητές μας έβγαιναν άχρηστοι, και έπρεπε να μεταφερθούν πίσω.
Τα κρυοπαγήματα έφτασαν σε τέτοιο βαθμό που είχαν ξεπεράσει τις απώλειες του πολέμου σε νεκρούς και τραυματίες μαζί.
Κάτω από αυτές τις δυσοίωνες συνθήκες και αν κάποιος αναλογιστεί πως ορισμένοι φαντάροι μας δεν άλλαξαν λινοστολή, και δεν πλύθηκαν από την αρχή του πολέμου μέχρι το Φεβρουάριο μπαίνουμε στην τρίτη περίοδοΗ τρίτη περίοδος είναι από της 29-12-1940 έως το τέλος του Ελληνοιταλικού πολέμου Έχει τραυματισθεί σοβαρά ο Δαβάκης και την Διοίκηση από ότι έμεινε από το απόσπασμα Πίνδου τώρα την έχει ο Συνταγματάρχης Θεμιστοκλής Κιτσέας. Σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν χιλιάδες Γύρισαν πίσω από κρυοπαγήματα χιλιάδες Έτσι ότι έμεινε ικανό για πόλεμο ανασυγκροτήθηκε. Η κατάληψη της Κλεισούρας που είναι κόμβος και στρατηγικής σημασίας θέσει για την οποία ο Σόντου ο Ιταλός αρχιστράτηγος κόμπαζε και θεωρούσε φρούριο απόρθητο και πως θα γίνονταν ο τάφος των Ελλήνων, είχε φέρει και 4 νέες Μεραρχίες, δηλαδή σύνολο εννέα. Μία από αυτές ήταν και οι Λύκοι της Τοσκάνης που ήθελε να επιτεθεί και να παγιδέψει τους Έλληνες μαχητές.
Η 15η Ελληνική Μεραρχία κατάλαβε τις κινήσεις τους εκμεταλλευόμενη μια ημέρα την χιονοθύελλα επιτέθηκε και πέτυχε την ανατροπή και την αποσύνθεση της Μεραρχίας αυτής, αυτό προκάλεσε τέτοια μεγάλη εντύπωση ώστε οι Λύκοι της Τοσκάνης να ονομασθούν από τότε Λεπροί.
Η αναμέτρηση της Κλεισούρας που έγινε από το Β. Σ. Στρατού. από 30 –12-1940 έως 25-1-1941 και με μεγάλες έλλειψης από Ελληνικής πλευράς. ήταν νικηφόρα όμως για τον Ελληνικό στρατό. 7 και 8 του Γενάρη ανήμερα του Αη Γιάννη, η Ιταλική αεροπορία σφυροκόπησε όλες τις Ελληνικές εφεδρείες και το δρόμο από Κλεισούρα προς Μπεράτι και Τεπελένι βομβαρδίστηκαν τα παρατηρητήρια για να αποκοπούν τα Ελληνικά τμήματα. Στη Κλεισούρα το Ιππικό μας δέχθηκε την σφοδρότερη αεροπορική επίθεση Τα άλογα αφήνιασαν χλιμίντριζαν έτρεχαν πανικόβλητα προς όλες τις κατευθύνσεις. Στις 10 Ιανουαρίου 1941 έπειτα από ορμητική επίθεση έπεφτε τα χέρια των Ελλήνων παρ όλο που είχε συγκεντρώσει ισχυρότατες δυνάμεις και το μέρος είναι ένα φυσικό πράγματι απόρθητο φρούριο. Αποτέλεσμα της ήττας αυτής των Ιταλών ο παραμερισμός του Αρχιστρατήγου Σοντού ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον άλλο χαμένο από τις μάχες στην Πίνδο Αρχιστράτηγο Πράσκα. Τις Ιταλικές δυνάμεις αναλαμβάνει τώρα ο Στρατηγός Καβαλιέρο.
Δεν είναι κάτι το συνηθισμένο να αλλάζονται σε δυόμισι μήνες τρεις αρχιστράτηγοι για τον ίδιο πόλεμο. (Αυτά όμως κάνει ετούτη η μικρή Ελλάδα ) Τα σύνορα της Ελλάδος είναι τεράστια, η στέρνα της σε έμψυχο υλικό που μπορεί να αντλήσει μαχητές μικρή, μόλις 7.000.000
Και παρ όλου που η δεξαμενή η Ιταλική ήταν τότε 40.000.000
και άλλαζε όχι μόνο Αρχιστράτηγους αλλά και Μεραρχίες πολεμιστών.
δεν μπόρεσε ως τόσο να δαμάσει την τρέλα των Ελλήνων.
Γιατί, να το πούμε, για τρέλα πρόκειται Μια τρέλα όμως αντάξια της Ιστορίας του Λαού μας. Η περιφρόνηση στο θάνατο σε όλο της το μεγαλείο.. Και φτάνομε στον Μάρτιο του 1941.
Εκεί πάνω θα ξαναζωντανέψουν Θερμοπύλες Μαραθώνας Δερβενάκια Θα λάμψουν χίλιοι Ήλιοι.
Πέντε μήνες στα βουνά της Πίνδου με έναν αφιλόξενο και βαρύ Αλβανικό χειμώνα με αρκετούς να έχουν ακόμα καλοκαιρινές στολές, σχισμένες, χωρίς παπούτσια και χωρίς φαΐ, παλιοί μαχητές λένε, πως ήταν τυχεροί αν είχαν λίγο καλαμπόκι να ψήσουν στην καραβάνα τους .Δύο Μαρτίου 1941 ο Μουσολίνι πιλοτάροντας ο ίδιος ένα τρικινητήριο αεροπλάνο και συνοδευόμενος από δύο τρικινητήρια 12 καταδιωκτικά και δύο υδροπλάνα προσγειώθηκε στα Τίρανα με την γκριζο πράσινη στολή του Στρατάρχου. Μαζί του και ο αρχηγός του Επιτελείου της αεροπορίας Πρίκολο. Και ήταν τότε στην Αλβανία όλοι η αφρόκρεμα της Ιταλίας επιθεώρησε ο ίδιος ο Μουσολίνι σταθμούς διοικήσεων Μεραρχιών, Συνταγμάτων, Ταγμάτων ακόμα και Λόχων. Πήγε και στην πρώτη γραμμή του πυρός. μίλησε με στρατιώτες, με τραυματίες και πήρε υπόσχεση για την σίγουρη νίκη. Ήταν η αρχή της μεγάλης επίθεσης που οι Ιταλοί ετοίμαζαν. Η διοίκηση του 5ου Σ. Πεζικού Τρικάλων με Διοικητή τον Συνταγματάρχη Νίκο Γεωργούλα είχε φθάσει στο Χάνι-Μπαλαμπάνι. Το πυροβολικό μας είχε πάρει από τους Ιταλούς την Τρεμπεσίνα και εκεί οργάνωσε την άμυνά του Το 1ον τάγμα με Διοικητή τον Ταγματάρχη Περάκη ήταν εφεδρεία πίσω από το Ύψωμα 731.
Το 2ο Τάγμα με διοικητή τον Ταγματάρχη Δημήτριο Κασλά -
που στις 8 Μαρτίου αντικατέστησε το 1ο τάγμα του 51 Σ.Π. Και να πως το αναφέρει ο ίδιος ο Ταγματάρχης Δημήτριος Κασλάς στο ημερολόγιό του.
Την 8η Μαρτίου έλαβα διαταγή από το Συνταγματάρχη Θεμ. Κετσέα με διαταγή από την 1η Μεραρχία να πάει το τάγμα μου να αντικαταστήσει το 1ον Τάγμα του 51ου Συντάγματος στο ύψωμα 731. Κατά της 8 η ώρα το βράδυ έφτασαν οι λόχοι και μέχρι το μεσονύχτι , χωρίς τσιγάρο έγινε η αντικατάσταση του 1ο Τάγματος του 51ου Συντάγματος, με το δικό μου Τάγμα, Έδωσα εντολή να κάνουν αναγνώριση των θέσεων τους. Μαζί μου έμεινε ο Διοικητής του 1ου Τάγματος του 51ου συντάγματος Ταγματάρχης Τζανετής για να με ενημερώσει και ένας ανθυπολοχαγός για να φύγουν την άλλη ημέρα. Έτσι βρέθηκε το 2ο Τάγμα του 5ου Συντάγματος πάνω στο ύψωμα 731.Στο Γολγοθά όπως τον είχαν ονομάσει οι Φαντάροι μας για την καθημερινή επίθεση που δέχονταν από το πυροβολικό και την αεροπορία των Ιταλών.
Το ύψωμα 731 που έγινε ο Τάφος των ονείρων του Μουσολίνι, και άντεξε και το βάρος της Εαρινής επίθεσης, ή Πρίμα βέρα, ή Επίθεση των ρόδων.
Το 3ο Τάγμα με διοικητή τον Ταγματάρχη Χειμαριώτη ήταν πάνω στο άλλο ύψωμα το 717 ή τοποθεσία Μπρέγκου Ράπιτ. Αυτά τα τμήματα ήταν εκείνα που σήκωσαν το κύριο βάρος της επίθεσης. Τα υψώματα αυτά, αν έπεφταν, ο Μουσολίνι δεν είχε μεγαλύτερο εμπόδιο μπροστά του.
Γιατί τα άλλα τμήματά μας ήταν πίσω δεξιά και αριστερά και αποκομμένα από τους βομβαρδισμούς 7 και 8 Μαρτίου. Το Πυροβολικό ήταν πάνω στην Τρεμπεσίνα, που είχε καταλάβει από τους Ιταλούς, και είχε οργανώσει και την άμυνά του. Και ήταν η Κρητική Μεραρχία που είχε χτυπηθεί ποιο μπροστά πηγαίνοντας προς «Κλεισούρα» από την Ιταλική αεροπορία που βρέθηκε ακάλυπτη μέσα στα χιόνια και όσοι έζησαν μεγάλο μέρος έπαθαν κρυοπαγήματα. Το 3ο τάγμα του Ταγματάρχη Χειμαριώτη θα αντιμετώπιζε τη Μεραρχία Κάλιαρι με τα 63ο και 64ο Συντάγματα Πεζικού .και το 50ο Σύνταγμα Πυροβολικού. Το 2ο Τάγμα του Δημήτρη Κασλά είχε να αντιμετωπίσει την Μεραρχία Πούλιε με το 71ο και το 72ο Συντάγματα Πεζικού. Την Λεγεώνα των μελανοχιτώνων με τα 152ον και 155ον τάγματα Μελανοχιτώνων και την 15η Μοίρα Πυροβολικού και βέβαια την Αεροπορία. Επίσης για τον κεντρικό τομέα στάθμευσαν ως εφεδρεία η 5η Μεραρχία Πουστερία και η Μεραρχία Σιένα . Το Πυροβολικό στην Τρεμπεσίνα θα αντιμετώπιζε την Μεραρχία «Πινερόλο» από τον αυχένα Σεσικούτ μέχρι την κορυφή. Ακόμα άλλες 5 μεραρχίες Ιταλών δεξιά αριστερά εφεδρείες. Θα ξημέρωνε 9 του Μάρτη. Εκείνη η Άνοιξη αργούσε να έρθει Από τον χειμωνιάτικο λήθαργο η φύση δεν έλεγε ακόμα να ξυπνήσει Τα λουλούδια εκείνης της χρονιάς δεν έλεγαν να ξεμυτίσουν σαν κάτι να περίμεναν, σαν κάτι να φοβότανε, κάτι θα γινότανε και αυτό φαίνονταν από πολλές ημέρες τώρα.
Μετά την νηνεμία έρχεται η καταιγίδα,
Και το ότι για αρκετό καιρό τώρα τα πράγματα ήταν ήσυχα, για αυτό και μόνο ήταν να ανησυχεί κανείς, Και οι φύλακες εδώ είχαν γνώσει. Ήταν οι Αξιωματικοί που και εμπειρία και πάθος, μαζί με τους φαντάρους μας, για την νίκη είχαν. Δεν θα άφηναν τις επιτυχίες, και τις νίκες που έκαναν να τις πάρουν πίσω οι Φρατέλοι. Αλλά και τους νεκρούς συντρόφους τους, που έδωσαν την ζωή τους για αυτές τις επιτυχίες, δεν θα τους πρόδιδαν. Ο Μουσολίνι όταν είδε να περνάει ο χειμώνας χωρίς να έχει πετύχει τίποτα έριξε το σύνθημα
Η άνοιξη είναι δική μας. Πιστεύετε, υπακούτε, πολεμάτε.
Αλλά όσο να πιστεύανε όσο και να υπακούανε, οι Ιταλοί φαντάροι, βλέπανε πως η Αλβανία είχε γίνει, ο Καιάδας των Ιταλικών δυνάμεων. Ο ίδιος ο Μουσολίνι στις 10 Ιουνίου 1941 αποκάλυψε ότι στο Αλβανικό μέτωπο είχε στείλει 631.270 αξιωματικούς και στρατιώτες. ικανούς και εμπειροπόλεμους και πικραμένοι από τις ήττες του 15.591 αυτοκίνητα, 83.072 μεταγωγικά, 704,150 τόνοι πυρομαχικών και εφοδίων. και εκτός από κείνα που είχαν μεταφερθεί στην Αλβανία πριν από τις επιχειρήσεις Όλα για εκείνη την άνοιξη ήταν διαφορετικά Μια άνοιξη που θα ξημέρωνε με καινούριες ελπίδες για τους σκλαβωμένους λαούς της Ευρώπης.
Εδώ στο ύψωμα 731 γράφτηκαν νέες χρυσές σελίδες δόξας και Ηρωισμών. Εδώ έγινε ο Τάφος των ελπίδων των ονείρων και των οραμάτων του Μουσολίνι.
Και οι φοβισμένοι Λαοί της Ευρώπης πίστεψαν επιτέλους πως δεν νικούν πάντα οι πολλοί, οι πολυάριθμοι και το άδικο, αλλά η ψυχή η παλικαριά και το δίκιο, θα μάθαιναν ακόμα πως το δίκιο είναι ποιο ισχυρό από το άδικο αρκεί να το διεκδικήσεις Εδώ λοιπόν στο ύψωμα 731γράφτηκε, πως η ψυχή νικάει την δύναμη, και πως το δίκιο ευλογείται .Εδώ στο θρυλικό ύψωμα 731 ακόμα και οι νεκροί πολέμησαν. Τα κομματιασμένα πτώματα των συντρόφων τους αλλά και του εχθρού όπως ήταν στοιβαγμένα και ανακατεμένα γίνονταν ταμπούρια Και πολέμησαν τον αμέτρητο ξεκούραστο Ιταλικό στρατό μη αφήνοντας τις σφαίρες να πάνε στους ζωντανούς. υπερασπιστές του Υψώματος.731. Πριν καν χαράξει η ημέρα, ήταν 6+30 όταν, ο Μουσολίνι, ο διοικητής της Στρατιάς στρατηγός Τζελόζο, ο αρχιστράτηγος Καμπαλιέρο και οι επιτελείς τους ανέβηκαν στο παρατηρητήριο.
Κοίταξε το κιάλι και έδωσε την διαταγή της επίθεσης και περίμενε το αποτέλεσμα και ονειρεύονταν τον καφέ που θα έπινε το απόγευμα στην Ακρόπολη. Κόλαση φωτιάς. Πύρινα νύχια ξέσκιζαν τις σάρκες του 731. Και τα σιδερένια δόντια αχόρταγα καταβρόχθιζαν τα αιωνόβια δένδρα. Το χάραμα εκείνο φωτίσθηκε από το καταιγιστικό πυρ. 400 κανόνια και όλμοι όλων των διαμετρημάτων ξερνούσαν καυτό μολύβι και σίδερο. 250 αεροπλάνα συμμετείχαν στα παρανοϊκά σχέδια του Μουσολίνι ισοπέδωναν .άλλαζαν την μορφή του τοπίου που στο τέλος θα είναι κοντύτερο κατά πέντε μέτρα. βομβάρδιζαν πολυβολούσαν κόλαση φωτιάς η Ανάσες κομμένες από τις αναθυμιάσεις τα καμένα δένδρα τα διαμελισμένα κορμιά και τη μυρωδιά από το άλικο, μπερδεμένο με τις λάσπες, αίμα των σκοτωμένων παλικαριών. Σε τούτο το ύψωμα το731 με την τιτανομαχία του και με τις αμέτρητες πληγές που του άφησαν τα Πυροβόλα, τα κανόνια και τα Αεροπλάνα θάφτηκαν τα όνειρα του Μπενίτου Μουσολίνι.
Και το ξεμούδιασμα των φοβισμένων Λαών της Ευρώπης άρχιζε.
Ήταν η αυγή, ήταν το ξημέρωμα, ήταν μια νέα πραγματικότητα.
Ετούτη η μικρή χώρα θαρρείς πως είναι
η μήτρα που γεννά ελπίδα, γεννά ιδέες, γεννά οράματα.
Πως είναι η μάνα που καθοδηγεί λαούς και πλήθη και τους λέει να ονειρευτούν. Γράφει στο ημερολόγιό του ο Διοικητής του 2ου Τάγματος Δημήτρης Κασλάς
Η πρώτη ομοβροντία μιας βαρέως πυροβολαρχίας ερρίφθη ακριβώς την 6ην και 30 επί του υψώματος 731 οι ημιονηγοί μετά των ημιόνων των που ήλθον εκείνην την στιγμήν με εφόδια , ο σύνδεσμος του Τάγματος Λοχίας Παπαθανασίου, εις μόνιμος Ανθυπολοχαγός του 1ου Τάγματος του 51ου συντάγματος που παρέμεινε οικειοθελώς δια να φύγει το πρωί διεμελίσθησαν άπαντες. Ο βομβαρδισμός συνεχίζεται με αυξάνουσα έντασιν. Σμήνη αεροπλάνων ρίπτουν συνεχώς τα φορτία των επί των υψωμάτων 731 και 717. Το ύψωμα 731 όπου το Τάγμα μου σείεται συνεχώς, σκόνη, φωτιά καπνός, η ατμόσφαιρα είναι βαριά, δύσκολα αναπνέει κανείς από τα αέρια των εκρήξεων. κόλασης πυρρός, Μας περιβάλλον οι καπνοί και οι φλόγες. Δεν μπορούμε να διακρίνουμε στα 10 μέτρα το ύψωμα 731 ήτο δασωμένο με δένδρα 4-5 μέτρα εντός διώρου έμεινεν γυμνό....Περί της 7,30 ώρα κατόρθωσα να επικοινωνήσω τηλεφωνικός με τον Σ/ρχη Κετσέα και τον Σ/ρχη Γεωργούλα οι οποίοι αγωνιούσαν να πληροφορηθούνε την κατάστασή μας. Με ερώτησαν αν οι άνδρες μου ήταν στην θέση τους του απάντησα ότι οι λόχοι είναι εις τας θέσει τους . Πόσοι όμως από τους άνδρες μου είναι ζώντες δεν γνωρίζω. μοι διαβίβασαν την εξής γραπτή Διαταγήν.. Επί των θέσεων σας θα αμυνθείτε μέχρις εσχάτων, η Πατρίς, η ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσητε ψηλά την τιμή των όπλων. Τους απάντησα, ότι και να συμβεί δεν θα εγκαταλείψουμε το 731 και έχω την πεποίθεσην ότι ο εχθρός δεν θα περάσει.
Και πραγματικά δεν πέρασε ούτε εκείνη την ήμέρα, και ας έπεσαν πάνω σε αυτό το μικρό ύψωμα στην πρώτη επίθεση 100.000 βλήματα ούτε και τις επόμενες βέβαια. Μεγάλη σπατάλη αίματος. Κορμιά κομματιασμένα σκορπισμένα ανάκατα με λάσπες ξύλα πέτρες και συρματοπλέγματα.
Την 10ην Μαρτίου οι Ιταλοί επανέλαβαν με την ίδια δύναμη και αποφασιστικότητα τις επιθέσεις τους στις θέσεις Μπούμπεση Τρεμπεσίνα με αντικειμενικό σκοπό το 731. ,Τα Τρικαλινά παλικάρια και πάλι τους απέκρουσαν με βαριές και αιματηρές απώλειες. ακόμα πιάστηκαν και 900 Ιταλοί αιχμάλωτοι. Εδώ θα δανεισθούμε πάλι αναφορά από το ημερολόγιο του Διοικητή του 2ου Τάγματος Ταγματάρχη Δημήτρη Κασλά προς το 51ον Σύνταγμα Πεζικού Αναφέρω εις εκτέλεσιν της υπ΄ αρ. 1325/10-3-41 Διαταγής υμών ότι υπάρχοντα εις Τάγμα αυτόματα όπλα εν καλή καταστάσει εισίν ως κάτωθι: Μέχρι 13ης ώρας α) Πολυβόλα 10 β) Οπλοπολυβόλα 13 υπόλοιπος οπλισμός εις αυτόματα ηχρηστεύθη. 11ην Μαρτίου Τρίτη ημέρα επιθέσεως με μεγάλη και πάλι προσπάθεια με επίθεση εις την περιοχή Σαντέλι και μεταξύ Μπούμπεσι και Τρεμπεσίνας και πάλι για το ύψωμα 731 η προπαρασκευή Πυροβολικού και πάλι σφοδρότατη.
Οι επιθέσεις πεζικού, με υποστήριξη πυροβολικού και όλμων μεγάλες, Όμως το κέρδος τους μηδέν. εκατοντάδες νέοι δεν θα ξανάβλεπαν την Ανατολή του Ήλιου. Και όλα αυτά τα τραγικά για τους Ιταλούς τα παρακολουθούσε και ο Μουσολίνι από το παρατηρητήριο Κόμαριτ.
Ρώτησε τον αρχιστράτηγο ποια είναι η γνώμη του για το τριήμερο «Μέτρια» του είπε ο Καβαλλέρου «Μηδέν» του ανταπάντησε ο Μουσολίνι
Σημειώνει στο ημερολόγιό του ο Διοικητής Ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς. Τας πρωινάς ώρας 11ην Μαρτίου πυκνή ομίχλη εκάλυπτε την χαράδρα Πρόι-Μαθ και όλας τας βαθείας γραμμάς Οι Ιταλοί ασφαλώς θα ήσαν ευχαριστημένοι δια την εύνοιαν της τύχης, διότι η κινήσεις τους εκαλύπτετο Οι Ιταλοί θέλησαν με μία δύναμη 1500 στρατιώτες και βοηθούμενοι από την ομίχλη να πλαγιοκοπίσουν τις θέσεις του 2ου Τάγματος έγιναν όμως αντιληπτοί από κάποιο φαντάρο και όχι μόνο τους αιφνιδίασαν πλήρως, οι Έλληνες, πάρα πολλοί σκοτώθηκαν αλλά και τους υπόλοιπους τους έπιασαν αιχμαλώτους. Άγριες επιθέσεις την ίδια εκείνη ημέρα. Η χαράδρα Πρόι – Μαθ γέμισε με εκατοντάδες πτωμάτων Ιταλών. Η λύσσα της Ιταλικής Διοίκησης δια την τραγικήν αυτήν αποτυχία υπήρξε απερίγραπτος, γράφει και συνεχίζει στο ημερολόγιό του ο Δημήτρης Κασλάς, Το μεσημέρι έπειτα από ισχυρότατο βομβαρδισμό εξαπολύεται νέα επίθεση επί της δεξιάς μας τοποθεσίας Μπρέκου Ραπίτ Το απόγευμα το ίδιο εξαπέλυσαν νέα λυσσώδη επίθεση στο Τάγμα μου που όμως απεκρούσθησαν.
Έτσι τελείωσε και η Τρίτη ημέρα που ήταν η πλέον δαπανηρά και ανηλεής σε έμψυχο και άψυχο υλικό , για τους Ιταλούς, και χωρίς αποτέλεσμα.
Το βράδυ εκείνο ο Διοικητής της 1ης Μεραρχίας Υποστράτηγος Βασίλης Βραχνός εξέδωσε θερμή ημερησία διαταγή για να εκφράσει τον θαυμασμό του και την υπερηφάνεια του για τους Ήρωες των ημετέρων σημείων αντιστάσεων.
Επίσης και η Διοίκηση του Β’ Σώματος στρατού εξήρε τον ακάματο ηρωισμών των πολεμιστών της 1ης Μεραρχίας που σύντριψαν τρεις νωπές Ιταλικές Μεραρχίες. Το βράδυ εκείνο το Ιταλικό Στρατηγείο αντικατέστησε την Μεραρχία που ήταν απέναντι στο 2ο Τάγμα του Ταγματάρχη Κασλά. γιατί τα συντάγματά της είχαν αποδεκατισθεί. Την νύχτα από 11 προς 12 Μαρτίου το πυροβολικό επιτέθει και πάλι στην περιοχή Μπούμπεσι Τρεμπεσίνα χωρίς όμως κανένα όφελος . ο Μουσολίνι το πρωί είπε εκνευρισμένος. Πρέπει τους Έλληνες να τους έχουμε υπό τα πυρρά μας ημέρα και νύχτα να μην βρούνε ησυχία Είναι απολύτως αναγκαία για το γόητρο του Ιταλικού στρατού μία νίκη. Έδωσα εντολή στον εξοχότατο Γκουτζίνι να σταλούν όλα τα εφόδια που υπάρχουν εις την Ιταλία διότι ο Ιταλικός στρατός είναι εδώ. Ο πόλεμος διεξάγεται εδώ και πρέπει να νικήσουμε.
Και όλοι η Ιταλία να ερχότανε και πάλι δεν θα νικούσαν.
Τα λιγοστά φανταράκια μας, τα τραυματισμένα, τα κουρασμένα, τα πεινασμένα είχαν βάλει το φωτοστέφανο της Νίκης και κανένας στρατός δεν μπορούσε να τους το αφαιρέσει. Είχαν φορέσει τον Ήλιο και ο Ήλιος άρχισε να φωτίζει τα σκοτάδια της Ευρώπης και του Κόσμου ολόκληρου. Αυτή η λάμψη ήταν που ο Μουσολίνι είδε και ταράχθηκε και κατάλαβε πως τα όνειρα του γίνονταν εφιάλτες. 12 προς 13 Μαρτίου έγινε η αντικατάσταση του 2ου Τάγματος λόγω των μεγάλων απωλειών και όλο το 5ο Σύνταγμα με το 19ο Σύνταγμα Πεζικού Σερρών . Και με τους νέους μας φαντάρους, που σημειωτέον δεν είχαν εμπλακεί σε μάχες, οι Ιταλοί δεν μπόρεσαν να πετύχουν το σκοπό τους. Και στις 23 Μαρτίου ο Μουσολίνι κάλεσε τους Στρατηγούς του και τους είπε αγανακτισμένος με προδώσατε δεν κάνατε ούτε ένα βήμα.
''Σας Περιφρονώ βαθύτατα.''
Και Γύρισε στην Ιταλία ντροπιασμένος.
Αυτός ο νικημένος στρατός που δεν γεύθηκε καμία νίκη. Που όμως η χώρα του, πήγε τους μάζεψε τα οστά και τα μετάφεραν στην Πατρίδα τους την Ιταλία κάνοντας τους επιβλητικό μνημείο. Τα δικά μας φανταράκια που τόσες δόξες, και Ηρωισμούς μας χάρισαν και τόσα μετάλλια ανδρείας έδωσαν στους επιζώντες, και τόσα γαλόνια και τιμές πήραν πολλοί από αυτούς που είχαν την εξουσία, ίσως και από εκείνους, που μένουν εκεί
''τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι''.
Στην Εαρινή επίθεση οι Ιταλοί κατά άλλους έχουν 20.000 νεκρούς. Ο Καμπαλέρο γράφει. Στην Εαρινή επίθεση είχαμε 12.000 νεκρούς και συγκεκριμένα το 4ονΣ.Σ. 1800, το 8ον Σ.Σ. 5000, το 25ον Σ.Σ. 5000 αναφέρει ακόμα πως μόνο στις 7-8 Μαρτίου ο Ιταλικός Στρατός είχε 5000 νεκρούς. Σε όλη την διάρκεια του πολέμου οι Ιταλία πλήρωσε φόρο αίματος 38.882 νεκρούς 50.874 τραυματίες 52.108 νοσηλευθέντες σε νοσοκομεία και οι αιχμάλωτοι που πιάστηκαν από τους Έλληνες πάνω από 23.000. Όλες οι Ελληνικές απώλειες είναι στην Εαρινή επίθεση 5 305. Σε όλη, όμως, τη διάρκεια του Ελληνοιταλικού πολέμου οι απώλειες σε έμψυχο υλικό της Μικρής Ελλάδας που πότισε το δένδρο της Ελευθερίας είναι 13.403 νεκροί και 42.485 τραυματίες. Μπορεί να μην στεφανώθηκαν αυτοί οι Ήρωες με τα αμάραντα στεφάνια από την Πατρίδα τους και τα Οστά τους νάνε σκορπισμένα εδώ και εκεί. Όμως τα πουλιά, στα καινούρια δένδρα, τους μοιρολογούν τους τραγουδούν τους νανουρίζουν με το γλυκό τους κελάηδημα, να είναι ευλογημένα.
Ετούτο το χωματοβούνι που ο φράχτης του ήταν τα στήθια των παλικαριών μας.
Και τα 400 κανόνια όλων των διαμετρημάτων και τα 250 αεροπλάνα, φάνηκαν λίγα και ανεπαρκή να ξηλώσουν τον ζωντανό φράχτη των Φαντάρων μας και να τον γκρεμίσουν για να περάσουν τα όνειρα του Μουσολίνι. και έγινε ο τάφος τους, Μπροστά από εκείνα τα στήθια. ο Μουσολίνι έβλεπε να σαρίζει ότι με το μυαλό του είχε κτίσει, και ήταν βέβαια το μεσημέρι να γευματίσει στα Γιάννενα και το βράδυ να πιει τον καφέ του στην Ακρόπολη της Αθήνας.
Και αν η ψυχή των πολεμιστών μας δεν ήταν ατσάλινη και αν η Πίστη στο δίκιο, που είναι ευλογημένο, δεν ήταν χαλύβδινη. Τα Ιταλικά φουσάτα θα πέρναγαν και η Ελλάδα θα ήταν ακόμα μια Χώρα που θα έχανε την Ελευθερία της όπως όλες σχεδόν οι άλλες της Ευρώπης.
Τούτο το ανεπανάλεπτο κατόρθωμα ενώ η αξία του είναι μέγιστη. Δεν είχε την ανάλογη προβολή που το άρμοζε, και κάποιοι μεγαλόβαθμοι με την δικαιολογία την επίθεση των Γερμανών βιάσθηκαν να συνθηκολογήσουν με τον εχθρό και πήραν το χαμόγελο των νικητών και παρέδωσαν τους νικητές στους νικημένους και δεν εξασφάλισαν σε αυτούς τους μαχητές ούτε την επιστροφή τους στον τόπο τους και χάθηκαν πεινασμένοι, ταλαιπωρημένοι και πικραμένοι από τους ηγέτες τους, Ενώ αυτοί γίνονταν κατοχικοί πρωθυπουργοί και Υπουργοί καμία μέριμνα για τους Ήρωες του έπους του 40.
Το 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων στις 13 Απριλίου πήρε εντολή ν’ αμυνθεί της στενωπού Κιάφε-Κιάριτ Ν. Κορυτσάς. Το 2ο Τάγμα του Ταγματάρχη Κασλά το αριστερό μέρος του υψομέτρου 1123 και το δεξιό μέρος το 1ο Τάγμα με Διοικητή τον Καλαμπακιώτη Ταγματάρχη Ν. Γούλα. Πρέπει να πούμε πως το 2ο Τάγμα του Ταγματάρχη Κασλά ήταν το μόνο Τάγμα που έμεινε οργανωμένο ως το τέλος και προστάτεψε του μαχητές του. Τα άλλα ή είχαν διαλυθεί ή είχαν υποχωρήσει χωρίς διαταγή.
Και πάλι δανειζόμαστε από το ημερολόγιο του Ταγματάρχη Κασλά
Στις 18 Απριλίου 1941 Μεγάλη Παρασκευή περάσαμε την 12ην νυχτερινή τα Ελληνοαλβανικά σύνορα παρά τον Σαραντάπορον ποταμόν, δια της λιθίνης γέφυρας Σκονδύλη. Την 24η Απριλίου διήλθομεν την αμαξιτήν οδόν Ιωαννίνων και Μετσόβου, και φθάσαμε στο Ανθοχώρι Μετσόβου. Και σύμφωνα με τους όρους ανακωχής εγκαταλείψαμε τον οπλισμό μας.
Από το Ανθοχώρι χορηγήθηκαν απολυτήρια εις τους Στρατιώτες.
Για άλλη μια φορά οι Τρικαλινοί είχαν άξιους Αξιωματικούς και επέστρεψαν συντεταγμένα. ο Διοικητής του αποσπάσματος Πίνδου, Κώστας Δαβάκης και ο Διοικητής του 5ου Συντάγματος Νίκος ΓεωργούλαςΣυνελήφθησαν το 1942 από τους Ιταλούς στην Αθήνα και ενώ τους μετέφεραν όμηρους στην Ιταλία με το Πλοίο Τζένοβα, το πλοίο τορπιλίστηκε και οι άξιοι Αξιωματικοί μας πνίγηκαν το πτώμα του Δαβάκηαναγνωρίσθηκε περισυλλέγει και ενταφιάσθηκε στην Αυλώνα Τα Τρίκαλα έχουν πολλές πρωτιές Και σε πολέμους και στην Ειρήνη.
Στον Ελληνοιταλικό πόλεμο είχαν την πρωτιά, Ο πρώτος Έλληνας Φαντάρος που σκοτώθηκε, στον Ελληνοιταλικό πόλεμο στις 28 Οκτωβρίου 1940
ήταν ο Βασίλης Τσιαβαλιάρης επίστρατος από το χωριό Πιαλεία. Τρικάλων
ο Πρώτος έφεδρος Αξιωματικός που σκοτώθηκε στον πόλεμο του 1940
ήταν ο Λευτέρης Ντάσκας από τον Πλάτανο. Τρικάλων.
Σκοτώθηκε στη Φούρκα Επταχωρίου 1 Νοεμβρίου 1940
Και οι Τρικαλινοί είναι αυτοί που κράτησαν το μεγάλο βάρος της Εαρινής επίθεσης και δεν πέρασαν οι Ιταλοί κατακτητές. εκατοντάδες οι νεκροί από όλα τα χωριά του Νομού μας έχουμε νεκρούς που περιμένουν να πάμε εμείς και να τους στήσουμε ένα μνημείο. Είναι οι γονείς μας οι Παππούδες μας οι θείοι μας είναι δικοί μας άνθρωποι. Ας τους τιμήσουμε εμείς μια και η Πολιτεία δεν μπορεί να το κάνει Ίσως να είναι ανήμπορη ίσως να είναι ανίκανη. Τόσα χρόνια τώρα οι Νεκροί περιμένουν. Ας τους θυμηθούμε. Στην Εαρινή επίθεση η 1η Μεραρχία ήταν της Λάρισας, Διοικητής της ο Υποστράτηγος ο Βάσως Βραχνός. Το 5ο Σύνταγμα ήταν των Τρικάλων με
Διοικητή τον συνταγματάρχη Νίκο Γεωργούλα από το Βόλο
και μαχητές Τρικαλινούς και Καρδιτσιώτες ο Διοικητής του 2ου Τάγματος Ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς είναι Βολιώτης, από το Πουρί Πηλίου. άρα όλη η Θεσσαλία πήρε μέρος σε κείνο το Θαύμα του 731. Όλοι εμείς οι απόγονοι εκείνων των Ηρώων τους οφείλουμε πέρα από το σεβασμό και ένα μνημείο. Έτσι θα δείξουμε, και ότι σεβόμαστε, τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας. Σύλλογοι, Δάσκαλοι γίνετε μπροστάρηδες για την τοπική Ιστορία και εμείς, ο απλός Λαός ακολουθούμε. Άντε να νιώσουμε περηφάνια και για σας, όπως και για τους προγόνους μας που πρόσφεραν το αίμα τους και την ζωή τους χωρίς τσιγκουνιά..... Σήμερα τα οστά των παλικαριών αυτών που έπεσαν για την Ιστορία και την τιμή της Ελλάδας. Είναι σε οργανωμένο νεκροταφείο, 65 Τάφοι, στο Βολιαράτι Αλβανίας. Στα στενά της Κλεισούρας μεταξύ Κλεισούρας και Τεπελένι εκεί σε ένα χωράφι 600 φανταράκια μας αναπαύονται περιμένοντας. 2500 νεκροί μαχητές είναι θαμμένοι στην Πρεμετί, πάνω από τους τάφο τους οι Αλβανοί έχουν κάνει τώρα γήπεδο. 280 πολεμιστές αναπαύονται, ότι έμεινε από αυτούς, μέσα στα μικρά οστεοφυλάκια που είναι στην Εκκλησιά της Κλεισούρας, μαζεμένα από Αλβανούς Χριστιανούς. Τα άλλα Ελληνόπουλα τα χιλιάδες αφού έγιναν τροφή για τα άγρια ζώα ότι απόμενε είναι σκορπισμένα στις πλαγιές και τις χαράδρες και οι ψυχούλες τους ακουρμαίνονται μήπως ακούσουν κάποιο δικό τους να λέει ότι επιτέλους θα τους στήσουν ένα μνημείο για να βρουν ανάπαυση. Πρέπει να πούμε προς αποφυγή κάθε παρεξηγήσεως δεν σκοτώθηκαν μόνο Τρικαλινοκαρδιτσιώτες. Στο 731 ήταν και Ελληνόπουλα από όλη την Ελλάδα. Όπως 6 νεκροί Αρκάδας και πολλά παιδιά από τις Σέρρες. που αντικατέστησαν το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων, η Κρητική Μεραρχία στην Τρεμπεσίνα και χιλιάδες ακόμα Φανταράκια. Αναφερόμαστε ειδικά στα Τρικαλινά παιδιά γιατί ήταν οι πρώτοι που πάνω τους ο Μουσολίνι έβγαλε το ατέλειωτο μένος του στην Εαρινή επίθεση. 21 επιθέσεις από 400 κανόνια όλων των διαμετρημάτων, μοναδικό γεγονός στην Ιστορία λίγα φανταράκια να κάνουν ρεζίλι μια τέτοια δύναμη. Ε! αυτά τα φανταράκια ήταν Τρικαλινοί και Καρδιτσιώτες. γι αυτό και τους μνημονεύομε ξεχωριστά.
Μίμης Οικονόμου
ανατύπωση Μάρτης 2006
τηλ.24310 24913-14 Τρίκαλα.
οι νεκροί περιμένουν στο ύψωμα 731Εαρινή επίθεση, ή Πρίμα Βέρα, ή επίθεση των Ρόδων των Ιταλών εναντίων των Ελλήνων στο ύψωμα 731
9-25 Μαρτίου 1941 Μια πραγματικότητα, πάνω από το μύθο
Μια φευγαλέα ματιά στο έπος του 1940 μια γρήγορη διαδρομή στα γεγονότα, τα λίγο πριν τον πόλεμο, την έναρξη, και τον πόλεμο μέχρι την Τιτανομαχία του υψώματος 731 στις 9-25 Μαρτίου του 1941. Που αγαθή τύχη έμελλε να το προστατέψουν Τρικαλινοκαρδιτσιώτικα παλικάρια.Και όπως πάντα σε όλες τις μεγάλες στιγμές του Έθνους, οι Τρικαλινοί, οι Θεσσαλοί να πούμε καλύτερα, βρέθηκαν και αυτή τη φορά στην πρώτη γραμμή των αγώνων, και στο κέντρο των γεγονότων.
Ο πόλεμος το 1940 αυτό το ανεπανάληπτο έπος ξεκίνησε με τις χειρότερες των προϋποθέσεων .Το Γ.Σ και οι Στρατηγοί, μετεκπαιδευμένοι στην Γερμανία, την Γαλλία, και την Ιταλία ήξεραν τι θα πει Ευρωπαϊκός στρατός.
Ένας στρατός πειθαρχημένος εξοπλισμένος με υποστήριξη πυροβολικού, αρμάτων και αεροπλάνων. Έτσι δεν πίστευαν πως ήταν δυνατόν ο Ελληνικός στρατός να αντέξει αυτήν την πίεση και ότι θα έχει κάποια τύχη. Πως να τα βάλεις λοιπόν με αυτόν τον πολυπληθή σιδερόφραχτο στρατό που σε χρόνο σύντομο είχε κατακτήσει την μισή Ευρώπη, σχεδόν χωρίς αντίσταση; Και οι Ιταλοί φαντάροι και αυτοί ήταν εμπειροπόλεμοι είχαν μόλις κατακτήσει πολεμώντας την Βρετανική Σομαλία, και είχαν κατακτητικές επιτυχίες στα σύνορα της Αιθιοπίας, και του Αγγλικού Σουδάν. Ακόμα είχαν προελάσει μέσα στην Λιβύη σε βάθος 100 χιλιομέτρων προς Αλεξάνδρεια. Λογικά λοιπόν κάποιοι έβλεπαν αδύνατη ή τουλάχιστον δύσκολη την αντίσταση του Ελληνικού στρατού. Γι' αυτό και η σκέψη ήταν αντίσταση, υποχώρηση σιγά-σιγά και ένα πόλεμο φθοράς του εχθρού. Μια αντίσταση για την τιμή των όπλων και το έλεγαν αυτό γιατί ήξεραν στην Ελλάδα πως το πολεμικό υλικό ήταν ανυπαρκές ο ιματισμός, που οι ανάγκες του ήταν πολλές, ελλιπής. Όμως δεν έλαβαν υπ όψιν τους την σιδερένια θέληση και το πείσμα των μικρών Αξιωματικών και το αδάμαστο πάθος την αδάμαστη ψυχή του Έλληνα φαντάρου που όταν η Πατρίδα τον καλεί δεν λογαριάζει αριθμούς οπλισμούς, επάρκεια ή όχι. Ξυπνούν μέσα του θρύλοι, μύθοι, Ιστορία, και μεθά και μεγαλώνει - μεγαλώνει γίνεται γίγαντας και φράζει κάθε πέρασμα για τον εχθρό και αυτό έκανε. Ανέβηκε στα βουνά της Ηπείρου. τραγουδώντας μεθυσμένος από το κρασί του 21 όπως είπε και ο ποιητής και έχοντας στην σκέψη του, τους νικηφόρους αγώνες των προγόνων του και νίκησε και ντρόπιασε τον εισβολέα και ξανάδωσε την Ελπίδα στους μουδιασμένους Λαούς της Ευρώπης. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 δύο Ελληνικές Μεραρχίες μία Ταξιαρχία και ένα μικρό απόσπασμα που η δύναμή τους όλη έφτανε τις 37000 χιλιάδες μαχητές και έπρεπε να προστατέψουν ένα άνοιγμα συνόρων 150 χιλιομέτρων. Από τα Νησιά του Ιουνίου μέχρι το Σμόλικα, 100 χιλιόμετρα μέτωπο, την ευθύνη την είχε η 8η Μεραρχία. με Διοικητή τον Μέραρχο Χαράλαμπο Κατσιμήτρου.
 |
| Χαραλαμπος Κατσιμήτρος Μέραρχος7η |
 |
| Κωστας Δαβάκη |
Στις 30 Ιουλίου βομβάρδισαν δύο αντιτορπιλικά, στις 2 Αυγούστου ένα περιπολικό διάφορα άλλα και με κορύφωση τον βομβαρδισμό της Έλλης τον δεκαπενταύγουστο στην Τήνου. Στης 22 Νοεμβρίου όταν έπεφτε η Κορυτσά μετά από αιματηρές και λυσσώδες μάχες ο εχθρός πετάχτηκε έξω από τα σύνορα μας και έμεινε στους Έλληνες αγωνιστές άφθονο πολεμικό υλικό. Στις 4 Νοεμβρίου τα τμήματα του αποσπάσματος Δαβάκη ενισχυμένα και από τμήματα της 1ης Μεραρχίας και με την βοήθεια των κατοίκων που έτρεξαν πρόθυμα άνδρες- γυναίκες - γέροι – παιδιά που κουβαλούσαν στις πλάτες τους τρόφιμα και πολεμοφόδια στις κορυφές της Πίνδου στους Έλληνες μαχητές αντιμετώπισαν , Την Ιταλική Μεραρχία Τζούλια το Τάγμα Βερσαλλιών το Τάγμα Μελανοχιτώνων το Σύνταγμα Πυροβολικού και τα 50 άρματα μάχης. και μετά από λυσσώδη μάχη
Οι Έλληνες φαντάροι συντρίβανε τις Ιταλικές δυνάμεις.
Το Αλβανικό έπος έχει τρεις περιόδους.
Η πρώτη άρχισε στις 28 Οκτωβρίου 1940 με το τηλεσίγραφο του Γκράτσι προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος στις 3 η ώρα το πρωί ( που όταν το έμαθε την άλλη μέρα ο Ελληνικός Λαός ξεσηκώθηκε και τραγουδώντας έτρεξε στις μονάδες επιστράτευσης ) και τελειώνει στις13 –11-1940.
Η δεύτερη από 14 Νοεμβρίου μέχρι 28 Δεκεμβρίου 1940.
Την δεύτερη αυτή περίοδο στις 16 Νοεμβρίου 1940 ενώ μαίνονταν οι μάχες στο τομέα της Κορυτσάς τα Ελληνικά τμήματα απελευθέρωσαν την Κόνιτσα..
Παρά τη λυσσαλέα αντίσταση των Ιταλών Οι ελληνικές δυνάμεις μπήκαν στο Αλβανικό έδαφος .Και στις 21 Νοεμβρίου κατέλαβαν την Ερέσκα. Έτσι ο Ελληνικός Στρατός έκοψε τον οδικό κόμβο εφοδιασμού του Ιταλικού στρατού. Δεν ήταν καθόλου παθητική η επίθεση των Ιταλών όπως κάποιοι υποστηρίζουν, Πολέμησαν και μάλιστα με περισσή Λύσσα τα Ελληνικά τμήματα που στο κάτω – κάτω την Πατρίδα τους υπερασπίζονταν Στις 22 Νοεμβρίου1940 απελευθερώνετε η Κορυτσά και το Λεσκοβίκι. 24 Νοεμβρίου 1940 καταλαμβάνεται η Μοσχόπολης στις 30 του ιδίου μηνός το Πόγραδετς. Στις 4 Δεκεμβρίου η Πρεμετή. 5 Δεκεμβρίου 1940 κατελήφθη το Φράσερι Στις 6 οι Άγιοι Σαράντα, στις 7 το Δέλβινο, στις 8 η Δερβιτσάνη και το Αργυρόκαστρο. Το δεύτερο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου οι Ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν το Νότιο ορεινό όγκο του Τεπελένι το Μάλι Σπάτ. Στις 23 Δεκεμβρίου έπεσε η Χιμάρα. Οι Ελληνικές δυνάμεις αφού έδιωξαν τους Ιταλούς, όπως είπαμε, από όλο το Ελληνικό έδαφος και καταλαμβάνοντας χωριά και πόλεις απελευθερώνοντας την Βόρειο Ήπειρο έφτασαν στη γραμμή Πόγραδετς, Κάμια, Σούλα, Γκόρα. Χιμάρα. Οι Έλληνες μαχητές δεν φοβήθηκαν τα φουσάτα του κοκορόφτερου Μουσολίνι, Αυτούς εύκολα τους νίκησε. Ο χειμώνας όμως ήταν μεγαλύτερος εχθρός του.
Γιατί στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας η δοκιμασία τους ήταν δυσβάστακτη. Μέσα στην τραγική αυτή δοκιμασία. που τα μεταφορικά μέσα δεν μπορούσαν να προωθήσουν τα δέματα με τις ζεστές μάλλινες κάλτσες και φανέλες. Εκεί έλαμψε το άστρο της Ελληνίδας, κάθε ηλικίας, φορτωμένη τα πυρομαχικά ανέβαινε τα χιονισμένα και κακοτράχαλα βουνά να φθάσει στον φαντάρο μας να τον ζεστάνει να του χαμογελάσει να του δώσει δύναμη κουράγιο και ελπίδα. Γέροι, παιδιά αγόρια και κορίτσια που δεν είχαν πάει στον πόλεμο έσωσαν τότε πολλά από τα παλικάρια μας.
Όμως η φανέλα του στρατιώτη δεν έφτασε παντού και τα κρυοπαγήματα και το κόψιμο των ποδιών έγινε μάστιγα. (την ευθύνη της προώθησης είχε αναλάβει η Ε Ο Ν και δυστυχώς δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και δεν έφτασαν ποτέ τα μάλλινα που έπλεκαν οι Ελληνίδες
στα ατέλειωτα νυχτέρια για τα ηρωϊκά Φανταράκια που υπερασπίζονταν την αξιοπρέπεια όλου του Κόσμου όπως είχε κάνει και άλλες φορές. 
Έτσι όσο ο χειμώνας προχωρούσε οι μαχητές μας έβγαιναν άχρηστοι, και έπρεπε να μεταφερθούν πίσω. 
Τα κρυοπαγήματα έφτασαν σε τέτοιο βαθμό που είχαν ξεπεράσει τις απώλειες του πολέμου σε νεκρούς και τραυματίες μαζί.Κάτω από αυτές τις δυσοίωνες συνθήκες και αν κάποιος αναλογιστεί πως ορισμένοι φαντάροι μας δεν άλλαξαν λινοστολή, και δεν πλύθηκαν από την αρχή του πολέμου μέχρι το Φεβρουάριο μπαίνουμε στην τρίτη περίοδοΗ τρίτη περίοδος είναι από της 29-12-1940 έως το τέλος του Ελληνοιταλικού πολέμου Έχει τραυματισθεί σοβαρά ο Δαβάκης και την Διοίκηση από ότι έμεινε από το απόσπασμα Πίνδου τώρα την έχει ο Συνταγματάρχης Θεμιστοκλής Κιτσέας. Σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν χιλιάδες Γύρισαν πίσω από κρυοπαγήματα χιλιάδες Έτσι ότι έμεινε ικανό για πόλεμο ανασυγκροτήθηκε. Η κατάληψη της Κλεισούρας που είναι κόμβος και στρατηγικής σημασίας θέσει για την οποία ο Σόντου ο Ιταλός αρχιστράτηγος κόμπαζε και θεωρούσε φρούριο απόρθητο και πως θα γίνονταν ο τάφος των Ελλήνων, είχε φέρει και 4 νέες Μεραρχίες, δηλαδή σύνολο εννέα. Μία από αυτές ήταν και οι Λύκοι της Τοσκάνης που ήθελε να επιτεθεί και να παγιδέψει τους Έλληνες μαχητές.
Η 15η Ελληνική Μεραρχία κατάλαβε τις κινήσεις τους εκμεταλλευόμενη μια ημέρα την χιονοθύελλα επιτέθηκε και πέτυχε την ανατροπή και την αποσύνθεση της Μεραρχίας αυτής, αυτό προκάλεσε τέτοια μεγάλη εντύπωση ώστε οι Λύκοι της Τοσκάνης να ονομασθούν από τότε Λεπροί.
Η αναμέτρηση της Κλεισούρας που έγινε από το Β. Σ. Στρατού. από 30 –12-1940 έως 25-1-1941 και με μεγάλες έλλειψης από Ελληνικής πλευράς. ήταν νικηφόρα όμως για τον Ελληνικό στρατό. 7 και 8 του Γενάρη ανήμερα του Αη Γιάννη, η Ιταλική αεροπορία σφυροκόπησε όλες τις Ελληνικές εφεδρείες και το δρόμο από Κλεισούρα προς Μπεράτι και Τεπελένι βομβαρδίστηκαν τα παρατηρητήρια για να αποκοπούν τα Ελληνικά τμήματα. Στη Κλεισούρα το Ιππικό μας δέχθηκε την σφοδρότερη αεροπορική επίθεση Τα άλογα αφήνιασαν χλιμίντριζαν έτρεχαν πανικόβλητα προς όλες τις κατευθύνσεις. Στις 10 Ιανουαρίου 1941 έπειτα από ορμητική επίθεση έπεφτε τα χέρια των Ελλήνων παρ όλο που είχε συγκεντρώσει ισχυρότατες δυνάμεις και το μέρος είναι ένα φυσικό πράγματι απόρθητο φρούριο. Αποτέλεσμα της ήττας αυτής των Ιταλών ο παραμερισμός του Αρχιστρατήγου Σοντού ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον άλλο χαμένο από τις μάχες στην Πίνδο Αρχιστράτηγο Πράσκα. Τις Ιταλικές δυνάμεις αναλαμβάνει τώρα ο Στρατηγός Καβαλιέρο.
Δεν είναι κάτι το συνηθισμένο να αλλάζονται σε δυόμισι μήνες τρεις αρχιστράτηγοι για τον ίδιο πόλεμο. (Αυτά όμως κάνει ετούτη η μικρή Ελλάδα ) Τα σύνορα της Ελλάδος είναι τεράστια, η στέρνα της σε έμψυχο υλικό που μπορεί να αντλήσει μαχητές μικρή, μόλις 7.000.000
Και παρ όλου που η δεξαμενή η Ιταλική ήταν τότε 40.000.000
και άλλαζε όχι μόνο Αρχιστράτηγους αλλά και Μεραρχίες πολεμιστών.
δεν μπόρεσε ως τόσο να δαμάσει την τρέλα των Ελλήνων.
Γιατί, να το πούμε, για τρέλα πρόκειται Μια τρέλα όμως αντάξια της Ιστορίας του Λαού μας. Η περιφρόνηση στο θάνατο σε όλο της το μεγαλείο.. Και φτάνομε στον Μάρτιο του 1941.
Εκεί πάνω θα ξαναζωντανέψουν Θερμοπύλες Μαραθώνας Δερβενάκια Θα λάμψουν χίλιοι Ήλιοι.
Πέντε μήνες στα βουνά της Πίνδου με έναν αφιλόξενο και βαρύ Αλβανικό χειμώνα με αρκετούς να έχουν ακόμα καλοκαιρινές στολές, σχισμένες, χωρίς παπούτσια και χωρίς φαΐ, παλιοί μαχητές λένε, πως ήταν τυχεροί αν είχαν λίγο καλαμπόκι να ψήσουν στην καραβάνα τους .Δύο Μαρτίου 1941 ο Μουσολίνι πιλοτάροντας ο ίδιος ένα τρικινητήριο αεροπλάνο και συνοδευόμενος από δύο τρικινητήρια 12 καταδιωκτικά και δύο υδροπλάνα προσγειώθηκε στα Τίρανα με την γκριζο πράσινη στολή του Στρατάρχου. Μαζί του και ο αρχηγός του Επιτελείου της αεροπορίας Πρίκολο. Και ήταν τότε στην Αλβανία όλοι η αφρόκρεμα της Ιταλίας επιθεώρησε ο ίδιος ο Μουσολίνι σταθμούς διοικήσεων Μεραρχιών, Συνταγμάτων, Ταγμάτων ακόμα και Λόχων. Πήγε και στην πρώτη γραμμή του πυρός. μίλησε με στρατιώτες, με τραυματίες και πήρε υπόσχεση για την σίγουρη νίκη. Ήταν η αρχή της μεγάλης επίθεσης που οι Ιταλοί ετοίμαζαν. Η διοίκηση του 5ου Σ. Πεζικού Τρικάλων με Διοικητή τον Συνταγματάρχη Νίκο Γεωργούλα είχε φθάσει στο Χάνι-Μπαλαμπάνι. Το πυροβολικό μας είχε πάρει από τους Ιταλούς την Τρεμπεσίνα και εκεί οργάνωσε την άμυνά του Το 1ον τάγμα με Διοικητή τον Ταγματάρχη Περάκη ήταν εφεδρεία πίσω από το Ύψωμα 731.
Το 2ο Τάγμα με διοικητή τον Ταγματάρχη Δημήτριο Κασλά -
που στις 8 Μαρτίου αντικατέστησε το 1ο τάγμα του 51 Σ.Π. Και να πως το αναφέρει ο ίδιος ο Ταγματάρχης Δημήτριος Κασλάς στο ημερολόγιό του.Την 8η Μαρτίου έλαβα διαταγή από το Συνταγματάρχη Θεμ. Κετσέα με διαταγή από την 1η Μεραρχία να πάει το τάγμα μου να αντικαταστήσει το 1ον Τάγμα του 51ου Συντάγματος στο ύψωμα 731. Κατά της 8 η ώρα το βράδυ έφτασαν οι λόχοι και μέχρι το μεσονύχτι , χωρίς τσιγάρο έγινε η αντικατάσταση του 1ο Τάγματος του 51ου Συντάγματος, με το δικό μου Τάγμα, Έδωσα εντολή να κάνουν αναγνώριση των θέσεων τους. Μαζί μου έμεινε ο Διοικητής του 1ου Τάγματος του 51ου συντάγματος Ταγματάρχης Τζανετής για να με ενημερώσει και ένας ανθυπολοχαγός για να φύγουν την άλλη ημέρα. Έτσι βρέθηκε το 2ο Τάγμα του 5ου Συντάγματος πάνω στο ύψωμα 731.Στο Γολγοθά όπως τον είχαν ονομάσει οι Φαντάροι μας για την καθημερινή επίθεση που δέχονταν από το πυροβολικό και την αεροπορία των Ιταλών.
Το ύψωμα 731 που έγινε ο Τάφος των ονείρων του Μουσολίνι, και άντεξε και το βάρος της Εαρινής επίθεσης, ή Πρίμα βέρα, ή Επίθεση των ρόδων.
Το 3ο Τάγμα με διοικητή τον Ταγματάρχη Χειμαριώτη ήταν πάνω στο άλλο ύψωμα το 717 ή τοποθεσία Μπρέγκου Ράπιτ. Αυτά τα τμήματα ήταν εκείνα που σήκωσαν το κύριο βάρος της επίθεσης. Τα υψώματα αυτά, αν έπεφταν, ο Μουσολίνι δεν είχε μεγαλύτερο εμπόδιο μπροστά του.
Γιατί τα άλλα τμήματά μας ήταν πίσω δεξιά και αριστερά και αποκομμένα από τους βομβαρδισμούς 7 και 8 Μαρτίου. Το Πυροβολικό ήταν πάνω στην Τρεμπεσίνα, που είχε καταλάβει από τους Ιταλούς, και είχε οργανώσει και την άμυνά του. Και ήταν η Κρητική Μεραρχία που είχε χτυπηθεί ποιο μπροστά πηγαίνοντας προς «Κλεισούρα» από την Ιταλική αεροπορία που βρέθηκε ακάλυπτη μέσα στα χιόνια και όσοι έζησαν μεγάλο μέρος έπαθαν κρυοπαγήματα. Το 3ο τάγμα του Ταγματάρχη Χειμαριώτη θα αντιμετώπιζε τη Μεραρχία Κάλιαρι με τα 63ο και 64ο Συντάγματα Πεζικού .και το 50ο Σύνταγμα Πυροβολικού. Το 2ο Τάγμα του Δημήτρη Κασλά είχε να αντιμετωπίσει την Μεραρχία Πούλιε με το 71ο και το 72ο Συντάγματα Πεζικού. Την Λεγεώνα των μελανοχιτώνων με τα 152ον και 155ον τάγματα Μελανοχιτώνων και την 15η Μοίρα Πυροβολικού και βέβαια την Αεροπορία. Επίσης για τον κεντρικό τομέα στάθμευσαν ως εφεδρεία η 5η Μεραρχία Πουστερία και η Μεραρχία Σιένα . Το Πυροβολικό στην Τρεμπεσίνα θα αντιμετώπιζε την Μεραρχία «Πινερόλο» από τον αυχένα Σεσικούτ μέχρι την κορυφή. Ακόμα άλλες 5 μεραρχίες Ιταλών δεξιά αριστερά εφεδρείες. Θα ξημέρωνε 9 του Μάρτη. Εκείνη η Άνοιξη αργούσε να έρθει Από τον χειμωνιάτικο λήθαργο η φύση δεν έλεγε ακόμα να ξυπνήσει Τα λουλούδια εκείνης της χρονιάς δεν έλεγαν να ξεμυτίσουν σαν κάτι να περίμεναν, σαν κάτι να φοβότανε, κάτι θα γινότανε και αυτό φαίνονταν από πολλές ημέρες τώρα.
Μετά την νηνεμία έρχεται η καταιγίδα,
Και το ότι για αρκετό καιρό τώρα τα πράγματα ήταν ήσυχα, για αυτό και μόνο ήταν να ανησυχεί κανείς, Και οι φύλακες εδώ είχαν γνώσει. Ήταν οι Αξιωματικοί που και εμπειρία και πάθος, μαζί με τους φαντάρους μας, για την νίκη είχαν. Δεν θα άφηναν τις επιτυχίες, και τις νίκες που έκαναν να τις πάρουν πίσω οι Φρατέλοι. Αλλά και τους νεκρούς συντρόφους τους, που έδωσαν την ζωή τους για αυτές τις επιτυχίες, δεν θα τους πρόδιδαν. Ο Μουσολίνι όταν είδε να περνάει ο χειμώνας χωρίς να έχει πετύχει τίποτα έριξε το σύνθημα
Η άνοιξη είναι δική μας. Πιστεύετε, υπακούτε, πολεμάτε.
Αλλά όσο να πιστεύανε όσο και να υπακούανε, οι Ιταλοί φαντάροι, βλέπανε πως η Αλβανία είχε γίνει, ο Καιάδας των Ιταλικών δυνάμεων. Ο ίδιος ο Μουσολίνι στις 10 Ιουνίου 1941 αποκάλυψε ότι στο Αλβανικό μέτωπο είχε στείλει 631.270 αξιωματικούς και στρατιώτες. ικανούς και εμπειροπόλεμους και πικραμένοι από τις ήττες του 15.591 αυτοκίνητα, 83.072 μεταγωγικά, 704,150 τόνοι πυρομαχικών και εφοδίων. και εκτός από κείνα που είχαν μεταφερθεί στην Αλβανία πριν από τις επιχειρήσεις Όλα για εκείνη την άνοιξη ήταν διαφορετικά Μια άνοιξη που θα ξημέρωνε με καινούριες ελπίδες για τους σκλαβωμένους λαούς της Ευρώπης.
Εδώ στο ύψωμα 731 γράφτηκαν νέες χρυσές σελίδες δόξας και Ηρωισμών. Εδώ έγινε ο Τάφος των ελπίδων των ονείρων και των οραμάτων του Μουσολίνι.Και οι φοβισμένοι Λαοί της Ευρώπης πίστεψαν επιτέλους πως δεν νικούν πάντα οι πολλοί, οι πολυάριθμοι και το άδικο, αλλά η ψυχή η παλικαριά και το δίκιο, θα μάθαιναν ακόμα πως το δίκιο είναι ποιο ισχυρό από το άδικο αρκεί να το διεκδικήσεις Εδώ λοιπόν στο ύψωμα 731γράφτηκε, πως η ψυχή νικάει την δύναμη, και πως το δίκιο ευλογείται .Εδώ στο θρυλικό ύψωμα 731 ακόμα και οι νεκροί πολέμησαν. Τα κομματιασμένα πτώματα των συντρόφων τους αλλά και του εχθρού όπως ήταν στοιβαγμένα και ανακατεμένα γίνονταν ταμπούρια Και πολέμησαν τον αμέτρητο ξεκούραστο Ιταλικό στρατό μη αφήνοντας τις σφαίρες να πάνε στους ζωντανούς. υπερασπιστές του Υψώματος.731. Πριν καν χαράξει η ημέρα, ήταν 6+30 όταν, ο Μουσολίνι, ο διοικητής της Στρατιάς στρατηγός Τζελόζο, ο αρχιστράτηγος Καμπαλιέρο και οι επιτελείς τους ανέβηκαν στο παρατηρητήριο.
Κοίταξε το κιάλι και έδωσε την διαταγή της επίθεσης και περίμενε το αποτέλεσμα και ονειρεύονταν τον καφέ που θα έπινε το απόγευμα στην Ακρόπολη. Κόλαση φωτιάς. Πύρινα νύχια ξέσκιζαν τις σάρκες του 731. Και τα σιδερένια δόντια αχόρταγα καταβρόχθιζαν τα αιωνόβια δένδρα. Το χάραμα εκείνο φωτίσθηκε από το καταιγιστικό πυρ. 400 κανόνια και όλμοι όλων των διαμετρημάτων ξερνούσαν καυτό μολύβι και σίδερο. 250 αεροπλάνα συμμετείχαν στα παρανοϊκά σχέδια του Μουσολίνι ισοπέδωναν .άλλαζαν την μορφή του τοπίου που στο τέλος θα είναι κοντύτερο κατά πέντε μέτρα. βομβάρδιζαν πολυβολούσαν κόλαση φωτιάς η Ανάσες κομμένες από τις αναθυμιάσεις τα καμένα δένδρα τα διαμελισμένα κορμιά και τη μυρωδιά από το άλικο, μπερδεμένο με τις λάσπες, αίμα των σκοτωμένων παλικαριών. Σε τούτο το ύψωμα το731 με την τιτανομαχία του και με τις αμέτρητες πληγές που του άφησαν τα Πυροβόλα, τα κανόνια και τα Αεροπλάνα θάφτηκαν τα όνειρα του Μπενίτου Μουσολίνι. 
Και το ξεμούδιασμα των φοβισμένων Λαών της Ευρώπης άρχιζε. Ήταν η αυγή, ήταν το ξημέρωμα, ήταν μια νέα πραγματικότητα.
Ετούτη η μικρή χώρα θαρρείς πως είναι
η μήτρα που γεννά ελπίδα, γεννά ιδέες, γεννά οράματα.
Πως είναι η μάνα που καθοδηγεί λαούς και πλήθη και τους λέει να ονειρευτούν. Γράφει στο ημερολόγιό του ο Διοικητής του 2ου Τάγματος Δημήτρης Κασλάς
Η πρώτη ομοβροντία μιας βαρέως πυροβολαρχίας ερρίφθη ακριβώς την 6ην και 30 επί του υψώματος 731 οι ημιονηγοί μετά των ημιόνων των που ήλθον εκείνην την στιγμήν με εφόδια , ο σύνδεσμος του Τάγματος Λοχίας Παπαθανασίου, εις μόνιμος Ανθυπολοχαγός του 1ου Τάγματος του 51ου συντάγματος που παρέμεινε οικειοθελώς δια να φύγει το πρωί διεμελίσθησαν άπαντες. Ο βομβαρδισμός συνεχίζεται με αυξάνουσα έντασιν. Σμήνη αεροπλάνων ρίπτουν συνεχώς τα φορτία των επί των υψωμάτων 731 και 717. Το ύψωμα 731 όπου το Τάγμα μου σείεται συνεχώς, σκόνη, φωτιά καπνός, η ατμόσφαιρα είναι βαριά, δύσκολα αναπνέει κανείς από τα αέρια των εκρήξεων. κόλασης πυρρός, Μας περιβάλλον οι καπνοί και οι φλόγες. Δεν μπορούμε να διακρίνουμε στα 10 μέτρα το ύψωμα 731 ήτο δασωμένο με δένδρα 4-5 μέτρα εντός διώρου έμεινεν γυμνό....Περί της 7,30 ώρα κατόρθωσα να επικοινωνήσω τηλεφωνικός με τον Σ/ρχη Κετσέα και τον Σ/ρχη Γεωργούλα οι οποίοι αγωνιούσαν να πληροφορηθούνε την κατάστασή μας. Με ερώτησαν αν οι άνδρες μου ήταν στην θέση τους του απάντησα ότι οι λόχοι είναι εις τας θέσει τους . Πόσοι όμως από τους άνδρες μου είναι ζώντες δεν γνωρίζω. μοι διαβίβασαν την εξής γραπτή Διαταγήν.. Επί των θέσεων σας θα αμυνθείτε μέχρις εσχάτων, η Πατρίς, η ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσητε ψηλά την τιμή των όπλων. Τους απάντησα, ότι και να συμβεί δεν θα εγκαταλείψουμε το 731 και έχω την πεποίθεσην ότι ο εχθρός δεν θα περάσει.
Και πραγματικά δεν πέρασε ούτε εκείνη την ήμέρα, και ας έπεσαν πάνω σε αυτό το μικρό ύψωμα στην πρώτη επίθεση 100.000 βλήματα ούτε και τις επόμενες βέβαια. Μεγάλη σπατάλη αίματος. Κορμιά κομματιασμένα σκορπισμένα ανάκατα με λάσπες ξύλα πέτρες και συρματοπλέγματα.
Την 10ην Μαρτίου οι Ιταλοί επανέλαβαν με την ίδια δύναμη και αποφασιστικότητα τις επιθέσεις τους στις θέσεις Μπούμπεση Τρεμπεσίνα με αντικειμενικό σκοπό το 731. ,Τα Τρικαλινά παλικάρια και πάλι τους απέκρουσαν με βαριές και αιματηρές απώλειες. ακόμα πιάστηκαν και 900 Ιταλοί αιχμάλωτοι. Εδώ θα δανεισθούμε πάλι αναφορά από το ημερολόγιο του Διοικητή του 2ου Τάγματος Ταγματάρχη Δημήτρη Κασλά προς το 51ον Σύνταγμα Πεζικού Αναφέρω εις εκτέλεσιν της υπ΄ αρ. 1325/10-3-41 Διαταγής υμών ότι υπάρχοντα εις Τάγμα αυτόματα όπλα εν καλή καταστάσει εισίν ως κάτωθι: Μέχρι 13ης ώρας α) Πολυβόλα 10 β) Οπλοπολυβόλα 13 υπόλοιπος οπλισμός εις αυτόματα ηχρηστεύθη. 11ην Μαρτίου Τρίτη ημέρα επιθέσεως με μεγάλη και πάλι προσπάθεια με επίθεση εις την περιοχή Σαντέλι και μεταξύ Μπούμπεσι και Τρεμπεσίνας και πάλι για το ύψωμα 731 η προπαρασκευή Πυροβολικού και πάλι σφοδρότατη.
Οι επιθέσεις πεζικού, με υποστήριξη πυροβολικού και όλμων μεγάλες, Όμως το κέρδος τους μηδέν. εκατοντάδες νέοι δεν θα ξανάβλεπαν την Ανατολή του Ήλιου. Και όλα αυτά τα τραγικά για τους Ιταλούς τα παρακολουθούσε και ο Μουσολίνι από το παρατηρητήριο Κόμαριτ.
Ρώτησε τον αρχιστράτηγο ποια είναι η γνώμη του για το τριήμερο «Μέτρια» του είπε ο Καβαλλέρου «Μηδέν» του ανταπάντησε ο Μουσολίνι
Σημειώνει στο ημερολόγιό του ο Διοικητής Ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς. Τας πρωινάς ώρας 11ην Μαρτίου πυκνή ομίχλη εκάλυπτε την χαράδρα Πρόι-Μαθ και όλας τας βαθείας γραμμάς Οι Ιταλοί ασφαλώς θα ήσαν ευχαριστημένοι δια την εύνοιαν της τύχης, διότι η κινήσεις τους εκαλύπτετο Οι Ιταλοί θέλησαν με μία δύναμη 1500 στρατιώτες και βοηθούμενοι από την ομίχλη να πλαγιοκοπίσουν τις θέσεις του 2ου Τάγματος έγιναν όμως αντιληπτοί από κάποιο φαντάρο και όχι μόνο τους αιφνιδίασαν πλήρως, οι Έλληνες, πάρα πολλοί σκοτώθηκαν αλλά και τους υπόλοιπους τους έπιασαν αιχμαλώτους. Άγριες επιθέσεις την ίδια εκείνη ημέρα. Η χαράδρα Πρόι – Μαθ γέμισε με εκατοντάδες πτωμάτων Ιταλών. Η λύσσα της Ιταλικής Διοίκησης δια την τραγικήν αυτήν αποτυχία υπήρξε απερίγραπτος, γράφει και συνεχίζει στο ημερολόγιό του ο Δημήτρης Κασλάς, Το μεσημέρι έπειτα από ισχυρότατο βομβαρδισμό εξαπολύεται νέα επίθεση επί της δεξιάς μας τοποθεσίας Μπρέκου Ραπίτ Το απόγευμα το ίδιο εξαπέλυσαν νέα λυσσώδη επίθεση στο Τάγμα μου που όμως απεκρούσθησαν.
Έτσι τελείωσε και η Τρίτη ημέρα που ήταν η πλέον δαπανηρά και ανηλεής σε έμψυχο και άψυχο υλικό , για τους Ιταλούς, και χωρίς αποτέλεσμα.
Το βράδυ εκείνο ο Διοικητής της 1ης Μεραρχίας Υποστράτηγος Βασίλης Βραχνός εξέδωσε θερμή ημερησία διαταγή για να εκφράσει τον θαυμασμό του και την υπερηφάνεια του για τους Ήρωες των ημετέρων σημείων αντιστάσεων.
Επίσης και η Διοίκηση του Β’ Σώματος στρατού εξήρε τον ακάματο ηρωισμών των πολεμιστών της 1ης Μεραρχίας που σύντριψαν τρεις νωπές Ιταλικές Μεραρχίες. Το βράδυ εκείνο το Ιταλικό Στρατηγείο αντικατέστησε την Μεραρχία που ήταν απέναντι στο 2ο Τάγμα του Ταγματάρχη Κασλά. γιατί τα συντάγματά της είχαν αποδεκατισθεί. Την νύχτα από 11 προς 12 Μαρτίου το πυροβολικό επιτέθει και πάλι στην περιοχή Μπούμπεσι Τρεμπεσίνα χωρίς όμως κανένα όφελος . ο Μουσολίνι το πρωί είπε εκνευρισμένος. Πρέπει τους Έλληνες να τους έχουμε υπό τα πυρρά μας ημέρα και νύχτα να μην βρούνε ησυχία Είναι απολύτως αναγκαία για το γόητρο του Ιταλικού στρατού μία νίκη. Έδωσα εντολή στον εξοχότατο Γκουτζίνι να σταλούν όλα τα εφόδια που υπάρχουν εις την Ιταλία διότι ο Ιταλικός στρατός είναι εδώ. Ο πόλεμος διεξάγεται εδώ και πρέπει να νικήσουμε.Και όλοι η Ιταλία να ερχότανε και πάλι δεν θα νικούσαν.
Τα λιγοστά φανταράκια μας, τα τραυματισμένα, τα κουρασμένα, τα πεινασμένα είχαν βάλει το φωτοστέφανο της Νίκης και κανένας στρατός δεν μπορούσε να τους το αφαιρέσει. Είχαν φορέσει τον Ήλιο και ο Ήλιος άρχισε να φωτίζει τα σκοτάδια της Ευρώπης και του Κόσμου ολόκληρου. Αυτή η λάμψη ήταν που ο Μουσολίνι είδε και ταράχθηκε και κατάλαβε πως τα όνειρα του γίνονταν εφιάλτες. 12 προς 13 Μαρτίου έγινε η αντικατάσταση του 2ου Τάγματος λόγω των μεγάλων απωλειών και όλο το 5ο Σύνταγμα με το 19ο Σύνταγμα Πεζικού Σερρών . Και με τους νέους μας φαντάρους, που σημειωτέον δεν είχαν εμπλακεί σε μάχες, οι Ιταλοί δεν μπόρεσαν να πετύχουν το σκοπό τους. Και στις 23 Μαρτίου ο Μουσολίνι κάλεσε τους Στρατηγούς του και τους είπε αγανακτισμένος με προδώσατε δεν κάνατε ούτε ένα βήμα.
''Σας Περιφρονώ βαθύτατα.''
Και Γύρισε στην Ιταλία ντροπιασμένος.
Αυτός ο νικημένος στρατός που δεν γεύθηκε καμία νίκη. Που όμως η χώρα του, πήγε τους μάζεψε τα οστά και τα μετάφεραν στην Πατρίδα τους την Ιταλία κάνοντας τους επιβλητικό μνημείο. Τα δικά μας φανταράκια που τόσες δόξες, και Ηρωισμούς μας χάρισαν και τόσα μετάλλια ανδρείας έδωσαν στους επιζώντες, και τόσα γαλόνια και τιμές πήραν πολλοί από αυτούς που είχαν την εξουσία, ίσως και από εκείνους, που μένουν εκεί
''τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι''.Στην Εαρινή επίθεση οι Ιταλοί κατά άλλους έχουν 20.000 νεκρούς. Ο Καμπαλέρο γράφει. Στην Εαρινή επίθεση είχαμε 12.000 νεκρούς και συγκεκριμένα το 4ονΣ.Σ. 1800, το 8ον Σ.Σ. 5000, το 25ον Σ.Σ. 5000 αναφέρει ακόμα πως μόνο στις 7-8 Μαρτίου ο Ιταλικός Στρατός είχε 5000 νεκρούς. Σε όλη την διάρκεια του πολέμου οι Ιταλία πλήρωσε φόρο αίματος 38.882 νεκρούς 50.874 τραυματίες 52.108 νοσηλευθέντες σε νοσοκομεία και οι αιχμάλωτοι που πιάστηκαν από τους Έλληνες πάνω από 23.000. Όλες οι Ελληνικές απώλειες είναι στην Εαρινή επίθεση 5 305. Σε όλη, όμως, τη διάρκεια του Ελληνοιταλικού πολέμου οι απώλειες σε έμψυχο υλικό της Μικρής Ελλάδας που πότισε το δένδρο της Ελευθερίας είναι 13.403 νεκροί και 42.485 τραυματίες. Μπορεί να μην στεφανώθηκαν αυτοί οι Ήρωες με τα αμάραντα στεφάνια από την Πατρίδα τους και τα Οστά τους νάνε σκορπισμένα εδώ και εκεί. Όμως τα πουλιά, στα καινούρια δένδρα, τους μοιρολογούν τους τραγουδούν τους νανουρίζουν με το γλυκό τους κελάηδημα, να είναι ευλογημένα.
Ετούτο το χωματοβούνι που ο φράχτης του ήταν τα στήθια των παλικαριών μας.
Και τα 400 κανόνια όλων των διαμετρημάτων και τα 250 αεροπλάνα, φάνηκαν λίγα και ανεπαρκή να ξηλώσουν τον ζωντανό φράχτη των Φαντάρων μας και να τον γκρεμίσουν για να περάσουν τα όνειρα του Μουσολίνι. και έγινε ο τάφος τους, Μπροστά από εκείνα τα στήθια. ο Μουσολίνι έβλεπε να σαρίζει ότι με το μυαλό του είχε κτίσει, και ήταν βέβαια το μεσημέρι να γευματίσει στα Γιάννενα και το βράδυ να πιει τον καφέ του στην Ακρόπολη της Αθήνας.
Και αν η ψυχή των πολεμιστών μας δεν ήταν ατσάλινη και αν η Πίστη στο δίκιο, που είναι ευλογημένο, δεν ήταν χαλύβδινη. Τα Ιταλικά φουσάτα θα πέρναγαν και η Ελλάδα θα ήταν ακόμα μια Χώρα που θα έχανε την Ελευθερία της όπως όλες σχεδόν οι άλλες της Ευρώπης.
Τούτο το ανεπανάλεπτο κατόρθωμα ενώ η αξία του είναι μέγιστη. Δεν είχε την ανάλογη προβολή που το άρμοζε, και κάποιοι μεγαλόβαθμοι με την δικαιολογία την επίθεση των Γερμανών βιάσθηκαν να συνθηκολογήσουν με τον εχθρό και πήραν το χαμόγελο των νικητών και παρέδωσαν τους νικητές στους νικημένους και δεν εξασφάλισαν σε αυτούς τους μαχητές ούτε την επιστροφή τους στον τόπο τους και χάθηκαν πεινασμένοι, ταλαιπωρημένοι και πικραμένοι από τους ηγέτες τους, Ενώ αυτοί γίνονταν κατοχικοί πρωθυπουργοί και Υπουργοί καμία μέριμνα για τους Ήρωες του έπους του 40.
Το 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων στις 13 Απριλίου πήρε εντολή ν’ αμυνθεί της στενωπού Κιάφε-Κιάριτ Ν. Κορυτσάς. Το 2ο Τάγμα του Ταγματάρχη Κασλά το αριστερό μέρος του υψομέτρου 1123 και το δεξιό μέρος το 1ο Τάγμα με Διοικητή τον Καλαμπακιώτη Ταγματάρχη Ν. Γούλα. Πρέπει να πούμε πως το 2ο Τάγμα του Ταγματάρχη Κασλά ήταν το μόνο Τάγμα που έμεινε οργανωμένο ως το τέλος και προστάτεψε του μαχητές του. Τα άλλα ή είχαν διαλυθεί ή είχαν υποχωρήσει χωρίς διαταγή.
Και πάλι δανειζόμαστε από το ημερολόγιο του Ταγματάρχη Κασλά
Στις 18 Απριλίου 1941 Μεγάλη Παρασκευή περάσαμε την 12ην νυχτερινή τα Ελληνοαλβανικά σύνορα παρά τον Σαραντάπορον ποταμόν, δια της λιθίνης γέφυρας Σκονδύλη. Την 24η Απριλίου διήλθομεν την αμαξιτήν οδόν Ιωαννίνων και Μετσόβου, και φθάσαμε στο Ανθοχώρι Μετσόβου. Και σύμφωνα με τους όρους ανακωχής εγκαταλείψαμε τον οπλισμό μας.
Από το Ανθοχώρι χορηγήθηκαν απολυτήρια εις τους Στρατιώτες.
Για άλλη μια φορά οι Τρικαλινοί είχαν άξιους Αξιωματικούς και επέστρεψαν συντεταγμένα. ο Διοικητής του αποσπάσματος Πίνδου, Κώστας Δαβάκης και ο Διοικητής του 5ου Συντάγματος Νίκος ΓεωργούλαςΣυνελήφθησαν το 1942 από τους Ιταλούς στην Αθήνα και ενώ τους μετέφεραν όμηρους στην Ιταλία με το Πλοίο Τζένοβα, το πλοίο τορπιλίστηκε και οι άξιοι Αξιωματικοί μας πνίγηκαν το πτώμα του Δαβάκηαναγνωρίσθηκε περισυλλέγει και ενταφιάσθηκε στην Αυλώνα Τα Τρίκαλα έχουν πολλές πρωτιές Και σε πολέμους και στην Ειρήνη.
Στον Ελληνοιταλικό πόλεμο είχαν την πρωτιά, Ο πρώτος Έλληνας Φαντάρος που σκοτώθηκε, στον Ελληνοιταλικό πόλεμο στις 28 Οκτωβρίου 1940
ήταν ο Βασίλης Τσιαβαλιάρης επίστρατος από το χωριό Πιαλεία. Τρικάλων
ο Πρώτος έφεδρος Αξιωματικός που σκοτώθηκε στον πόλεμο του 1940
ήταν ο Λευτέρης Ντάσκας από τον Πλάτανο. Τρικάλων.
Σκοτώθηκε στη Φούρκα Επταχωρίου 1 Νοεμβρίου 1940
Και οι Τρικαλινοί είναι αυτοί που κράτησαν το μεγάλο βάρος της Εαρινής επίθεσης και δεν πέρασαν οι Ιταλοί κατακτητές. εκατοντάδες οι νεκροί από όλα τα χωριά του Νομού μας έχουμε νεκρούς που περιμένουν να πάμε εμείς και να τους στήσουμε ένα μνημείο. Είναι οι γονείς μας οι Παππούδες μας οι θείοι μας είναι δικοί μας άνθρωποι. Ας τους τιμήσουμε εμείς μια και η Πολιτεία δεν μπορεί να το κάνει Ίσως να είναι ανήμπορη ίσως να είναι ανίκανη. Τόσα χρόνια τώρα οι Νεκροί περιμένουν. Ας τους θυμηθούμε. Στην Εαρινή επίθεση η 1η Μεραρχία ήταν της Λάρισας, Διοικητής της ο Υποστράτηγος ο Βάσως Βραχνός. Το 5ο Σύνταγμα ήταν των Τρικάλων με
Διοικητή τον συνταγματάρχη Νίκο Γεωργούλα από το Βόλο
και μαχητές Τρικαλινούς και Καρδιτσιώτες ο Διοικητής του 2ου Τάγματος Ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς είναι Βολιώτης, από το Πουρί Πηλίου. άρα όλη η Θεσσαλία πήρε μέρος σε κείνο το Θαύμα του 731. Όλοι εμείς οι απόγονοι εκείνων των Ηρώων τους οφείλουμε πέρα από το σεβασμό και ένα μνημείο. Έτσι θα δείξουμε, και ότι σεβόμαστε, τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας. Σύλλογοι, Δάσκαλοι γίνετε μπροστάρηδες για την τοπική Ιστορία και εμείς, ο απλός Λαός ακολουθούμε. Άντε να νιώσουμε περηφάνια και για σας, όπως και για τους προγόνους μας που πρόσφεραν το αίμα τους και την ζωή τους χωρίς τσιγκουνιά..... Σήμερα τα οστά των παλικαριών αυτών που έπεσαν για την Ιστορία και την τιμή της Ελλάδας. Είναι σε οργανωμένο νεκροταφείο, 65 Τάφοι, στο Βολιαράτι Αλβανίας. Στα στενά της Κλεισούρας μεταξύ Κλεισούρας και Τεπελένι εκεί σε ένα χωράφι 600 φανταράκια μας αναπαύονται περιμένοντας. 2500 νεκροί μαχητές είναι θαμμένοι στην Πρεμετί, πάνω από τους τάφο τους οι Αλβανοί έχουν κάνει τώρα γήπεδο. 280 πολεμιστές αναπαύονται, ότι έμεινε από αυτούς, μέσα στα μικρά οστεοφυλάκια που είναι στην Εκκλησιά της Κλεισούρας, μαζεμένα από Αλβανούς Χριστιανούς. Τα άλλα Ελληνόπουλα τα χιλιάδες αφού έγιναν τροφή για τα άγρια ζώα ότι απόμενε είναι σκορπισμένα στις πλαγιές και τις χαράδρες και οι ψυχούλες τους ακουρμαίνονται μήπως ακούσουν κάποιο δικό τους να λέει ότι επιτέλους θα τους στήσουν ένα μνημείο για να βρουν ανάπαυση. Πρέπει να πούμε προς αποφυγή κάθε παρεξηγήσεως δεν σκοτώθηκαν μόνο Τρικαλινοκαρδιτσιώτες. Στο 731 ήταν και Ελληνόπουλα από όλη την Ελλάδα. Όπως 6 νεκροί Αρκάδας και πολλά παιδιά από τις Σέρρες. που αντικατέστησαν το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων, η Κρητική Μεραρχία στην Τρεμπεσίνα και χιλιάδες ακόμα Φανταράκια. Αναφερόμαστε ειδικά στα Τρικαλινά παιδιά γιατί ήταν οι πρώτοι που πάνω τους ο Μουσολίνι έβγαλε το ατέλειωτο μένος του στην Εαρινή επίθεση. 21 επιθέσεις από 400 κανόνια όλων των διαμετρημάτων, μοναδικό γεγονός στην Ιστορία λίγα φανταράκια να κάνουν ρεζίλι μια τέτοια δύναμη. Ε! αυτά τα φανταράκια ήταν Τρικαλινοί και Καρδιτσιώτες. γι αυτό και τους μνημονεύομε ξεχωριστά.
Μίμης Οικονόμου
ανατύπωση Μάρτης 2006
τηλ.24310 24913-14 Τρίκαλα.
Κυριακή 8 Οκτωβρίου 2017
Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017
ΚΑΤΟΧΗ! ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ 1944
η θυσία 10 πατριωτών στης 18 του Απρίλη
Τα Τρίκαλα, ΤΟΤΕ, ήταν μία μικρή πόλη και τα γύρω γνωστά μας χωριά, αρκετά απομακρυσμένα. Ανάμεσα στα χωριά χωράφια σπαρμένα, μεριές για να βόσκουν τα κοπάδια τους, μαντριά και στρούγκες.
Κυριακή 16 του Απρίλη το Άγιο Πάσχα. 1944 η Ανάσταση εκείνη έγινε ευχή να είναι το τελευταίο Πάσχα που γίνεται με την Πατρίδα μας σκλαβωμένη.
Στον ορίζοντα είχε αρχίσει να χαράζει. Από παντού, από όλα τα μέτωπα, έρχονταν μηνύματα αισιόδοξα, Το θηρίο που για πέντε χρόνια ροκάνιζε σάρκες αγωνιστών, κατέστρεφε υποδομές σκλάβωνε χώρες. λαβώθηκε και ένα, ένα του έβγαζαν τα δόντια. Οι σκορπισμένες δυνάμεις του, πάνω στην κακία τους κατέστρεφαν ότι χρήσιμο είχε απομείνει στους τόπους που είχαν κατακτήσει. Ένας νέος ήλιος έβαψε με χιλιάδες καινούρια χρώματα την Ανατολή, χρώματα που σχεδόν μία 4ετία είχαν ξεχαστεί. Φαίνεται πως γύριζαν και πάλι όλες τους οι αποχρώσεις. Και η φύση ο μεγάλος δημιουργός αποζημίωνε φέτος του κατοίκους ετούτης της πόλης και τα γύρω χωριά, με τις ομορφιές του. Στον μεγάλο καμβά του Κάμπου είχε κεντήσει μέσα στο καταπράσινο τοπίο, αγριολούλουδα με χρώματα, σχέδια και συνθέσεις που μόνο αυτή ξέρει να φτιάχνει. Όλα ήταν ανθισμένα ακόμα και οι σκέψεις των αγωνιστών, για να κρατήσουν ψηλά το φρόνημα των κατοίκων της Πόλης και των χωριών, όπως το έκαναν σε όλη την κατοχή, είχε γίνει ένα μεθύσι. Είχαν αποφασίσει να απαγάγουν ντόπιους συνεργάτες των Γερμανών, ανθρώπων που δυνάστευαν τα χρόνια της κατοχής. Κάποια από αυτά τα ονόματα έμειναν σαν η μαύρη σελίδα της εποχής και όλοι τους, τουλάχιστον οι φανεροί έφυγαν από την περιοχή μας. Άλλοι ακολούθησαν τους Γερμανούς άλλοι σκοτώθηκαν στην πορεία και άλλοι πήγαν και χάθηκαν στην ανωνυμία της Αθήνας. Οι μη φανεροί κρύφτηκαν ακόμα περισσότερο στις δάφνες του ρουφιάνου, και συνέχισαν το θεάρεστό τους έργο και μετά το 1950. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί και η απόφαση πάρθηκε από τους υπεύθυνους του ΕΑΜ. Και ο πυρήνας ήταν Θανάσης Τσουμένης, Φαρμακοποιός εκπρόσωπος του ΚΚΕ στην Νομαρχιακή επιτροπή το ΕΑΜ Τρικάλων. Ο Νίκος Λέγκας Γεωπόνος ανώτερος υπάλληλος της Διεύθυνσης Γεωργίας Τρικάλων, Υπεύθυνος του ΕΑΜ πόλης Ο Διονύσιος Δρακονταειδής Αγρονόμος Επόπτης της αγροτικής ασφάλειας Τρικάλων. Στέλεχος της οργάνωσης Πόλης Και πέρα από τους εφεδροελασίτες υπήρχαν και οι ΕΠΟΝΙΤΕΣ που εκείνο τον καιρό ήταν παντού και το έργο τους στον αγώνα εναντίον του κατακτητή δραστήριο και πολύμορφο, Από πληροφορίες, μέχρι και μεταφορά όπλων πυρομαχικών και εφοδίων. Σαν ημέρα εκπόνησης του σχεδίου διάλεξαν την 17 του Απρίλη το βράδυ, Έπρεπε να συγκεντρωθούν στην περιοχή κόκκινος Πύργος, στο μαντρί του Στάμου, που ήταν μεταξύ Πύργου και Ρόγγια, όλες οι δυνάμεις του εφεδρικού ΕΛΑΣ από τα γύρω χωριά Αγία Μονή. Πυργετού, Κόκκινου Πύργου, Κεφαλόβρυσου, Ρογγίων, Γοργογύρι, της πόλης κ. λ. π. Και εκεί θα περίμεναν αυτούς που είχαν αναλάβει να φέρουν σε πέρας την απόφαση,. Η ώρα περνούσε και καμιά είδηση δεν έφτανε στο μαντρί, Ακόμα και οι μικροί, ΕΠΟΝΙΤΕΣ, Βασίλης Ευθυμίου, Αχιλλέας Νταούλας που είχαν πάει να φέρουν πόσιμο νερό στου συγκεντρωμένους είχαν επιστρέψει. Άρχισαν να ανησυχούν, κάποιοι που γύρισαν από την αποστολή που είχαν ετοιμάστηκαν να φύγουν. Ο Νίκος Λέγκας τους είπε να ξαπλώσουν γύρω από το γρέκι του μαντριού να μην κινηθούν μέσα στην νύχτα και κάποιο μάτι τους δει και κινήσουν οι υποψίες, όσπου να γυρίσουν όλοι . Έτσι και έγινε, ξάπλωσε ο καθένας όπου και όπως μπορούσε και περίμεναν να μάθουν τι απόγινε.
*****
Πλησίαζε η ώρα τρείς και μισή μετά τα μεσάνυχτα, ήδη ο Απρίλης είχε αλλάξει
Ημέρα, η Δευτέρα έγινε Τρίτη και η ημερομηνία από 17 έγινε 18 του Απρίλη του 1944 Όταν άστραψαν φωτοβολίδες πάνω από το μαντρί και το γρέκι του Στάμου. Η νύχτα έγινε μέρα, προδομένη η επιχείρηση από ρουφιάνους, μέχρι το μέρος που θα ήταν συγκεντρωμένοι ήξεραν. είχαν πλησιάσει αθόρυβα κοντά στο μαντρί. Και το πολυβόλο των Γερμανών, άρχισε να ξερνά το καυτό του, μολύβι, Χωρίς χρονοτριβή ο Γιώργος Ρόγκας και ο Βαγγέλης Στάμος πήραν τα αυτόματα και έβαλαν εναντίων των Γερμανών μία σφαίρα πέτυχε και άφησε το πολυβολητή των Γερμανών χωρίς πνοή, και το πολυβόλο χωρίς χειριστή Οι Γερμανοί οπισθοχώρησαν να ανασυνταχτούν, σε αυτό μικρό διάστημα, ΟΒαγγέλης Στάμος με ταμπούρι τις κοπριές του μαντριού φωνάζει στους άλλους να φύγουν και αυτός τους καλύπτει. Και πάλι φωτοβολίδες στον ουρανό, σκορπίζοντας για άλλη μια φορά το σκοτάδι, Αρκετοί είχαν προλάβει να χαθούν μέσα στα σιτάρια και προς το ποτάμι του Πηνειού. Μια όμως σφαίρα βρήκε τον Βαγγέλη και του έκοψε το νήμα της ζωής. Οι ριπές των Γερμανών και συνεργατών πολλαπλασιάστηκαν μία από αυτές βρήκε τον Βασίλη Ευθυμίου που τον άφησε νεκρό πάνω στο φράχτη πριν προλάβει να τον δρασκελίσει, άλλη μία σφαίρα βρήκε στον αυχένα τον Θανάση Τσουμένηκαι τον τραυμάτισε βαριά. Τον μετέφεραν την ημέρα στο Νοσοκομείο Τρικάλων όπου όμως μετά από λίγες ώρες ξεψύχησε. Τα δυο παλληκάρια το Βαγγέλη & τον Βασίλη τους βρήκαν την άλλη μέρα και θάφτηκαν το ίδιο βράδυ στο νεκροταφείο του χωριού τους. Ψάχνοντας στα στάρια με το ξημέρωμα Γερμανοί με τους συνεργάτες, εντόπισαν και συνέλαβαν τον Νίκο Λέγγα και τον Διονύσιο Δρακονταειδή. Πήγαν και τους έκλεισαν στο υπόγειο του Δημόσιου Ταμείου που τότε ήταν στην Οδό Απόλλωνος. Τους πολλούς τους είχαν συγκεντρώσει στο δημοτικό σχολείο του Πυργετού. Μετά την γνωστή ιστορία, με το κρέμασμα των πέντε ηρωικών ΕΠΟΝΙΤΩΝ στις 18 του Απρίλη, στην πλατεία Ρήγα Φεραίου, Ήρθε και η μέρα να ταξιδέψουν για τον Ήλιο και οι δύο επιστήμονες που οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν στην περιοχή της Αγίας Κυριακής κοντά στο Πηνειό όπου τους έθαψαν στον ίδιο λάκκο. Ήταν Παρασκευή την ημέρα που γιόρταζε στα Σαράγια Η Παναγία Ζωοδόχου Πηγή. Λογάριαζαν με τον τρόπο αυτόν δεν θα είχαν περίεργους και έκαναν το έγκλημά τους. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν φύγει μακριά από τα ανθρώπινα, είχε φωλιάσει μέσα τους μίσος, κακία, απανθρωπιά, είχαν ξεπεράσει από καιρό τα ζωώδη ένστικτα. Εκείνα τουλάχιστον σκοτώνουν να ζήσουν, ετούτοι σκότωναν από ευχαρίστηση. Κοντά σε αυτά τα τέρατα του Ναζισμού, ακολουθούσαν οι τριεψιλίτες, οι ντόπιοι συνεργάτες τους, που πολλές φορές ξεπερνούσαν σε θηριωδία και τα SS.
*****
Αλλά οι άλλοι πέντε νεκροί, στο μαύρο εκείνο Πάσχα ποιοι ήταν; Γιατί! για να δοθεί και μία αρχή στην θυσία των πέντε ΕΠΟΝΙΤΩΝ, να μάθουμε αν αυτά που έκαναν ήταν έτσι απλά κάποιες πατριωτικές εξάρσεις; Ή ήταν μία οργανωμένη αντίδραση που η κορύφωσή της είχε την θυσία; Και βέβαια ήταν μια οργανωμένη αντίδραση, από τα πρώτα χρόνια της σκλαβιάς συμμετείχαν στον αγώνα που τόσο χρειάζονταν η Πατρίδα τους για να ακούσει κάποια στιγμή τις καμπάνες τις λευτεριάς. Και όλοι ήξεραν πως για να έρθει η λευτεριά χρειάζονταν θυσίες, ακάματος αγώνας, χρειάζονταν δύναμη, καθοδήγηση, βήματα προσεκτικά, που πέρα από την δικιά τους προστασία, έπρεπε να αντέχουν και στις πιέσεις, τα βασανιστήρια, να προστατεύουν από τους κάθε λογής, λογής, κινδύνους, που παραμόνευαν παντού, τους άλλους αγωνιστές. Οι προσφορά τους ήταν σημαντική, είχαν φτάσει σε επίπεδο να ενημερώνονται οι υπεύθυνοι, σε όποια απόσταση και να είναι σε πολύ σύντομο χρόνο.
Αλλά οι άλλοι πέντε νεκροί, στο μαύρο εκείνο Πάσχα ποιοι ήταν; Γιατί! για να δοθεί και μία αρχή στην θυσία των πέντε ΕΠΟΝΙΤΩΝ, να μάθουμε αν αυτά που έκαναν ήταν έτσι απλά κάποιες πατριωτικές εξάρσεις; Ή ήταν μία οργανωμένη αντίδραση που η κορύφωσή της είχε την θυσία; Και βέβαια ήταν μια οργανωμένη αντίδραση, από τα πρώτα χρόνια της σκλαβιάς συμμετείχαν στον αγώνα που τόσο χρειάζονταν η Πατρίδα τους για να ακούσει κάποια στιγμή τις καμπάνες τις λευτεριάς. Και όλοι ήξεραν πως για να έρθει η λευτεριά χρειάζονταν θυσίες, ακάματος αγώνας, χρειάζονταν δύναμη, καθοδήγηση, βήματα προσεκτικά, που πέρα από την δικιά τους προστασία, έπρεπε να αντέχουν και στις πιέσεις, τα βασανιστήρια, να προστατεύουν από τους κάθε λογής, λογής, κινδύνους, που παραμόνευαν παντού, τους άλλους αγωνιστές. Οι προσφορά τους ήταν σημαντική, είχαν φτάσει σε επίπεδο να ενημερώνονται οι υπεύθυνοι, σε όποια απόσταση και να είναι σε πολύ σύντομο χρόνο.
Και αυτό χάρη στη δικτύωση που είχαν καταφέρει οι υπεύθυνοι με τους Αετόπουλα, Επονίτες και Εφεδροελασίτες
Ας πάμε τώρα στον κάθε ένα νεκρό εκείνης της νύχτας ξημερώνοντας18 του Απρίλη, της ημέρας 18 του Απρίλη το απόγευμα. και τέλος την 21 του Απρίλη που κλίνει ο κύκλος της μαύρης εκείνης Ανάστασης του 1944.
Όπως προαναφέραμε, Έγινε ένα σχέδιο από τους υπεύθυνους. Θανάση Τσουμένη, ο Βασίλης Ζάχος - Σαλαμπριά, Νίκο Λέγκα, Διονύση Δρακονταειδή, ο Κούλης Κυριακός, Ο Κώστας Σύρμπας και άλλους. Να απαγάγουν συνεργάτες και δοσίλογους, Γνωστούς για την εγκληματική τους δράση, που δρούσανε σαν τα SS εναντίων των Ελλήνων.
Όμως η επιχείρηση προδόθηκε και μάλιστα ήξεραν και το μέρος συνάντησής τους. Έτσι η Γερμανοί πλησίασαν πολύ κοντά χωρίς να γίνουν αντιληπτοί.
Με τα αποτελέσματα που αναφέρονται ποιο πάνω.
Ας γνωρίσουμε τους, για πολλά χρόνια άγνωστους αλλά θυσιασθέντες, νεκρούς του αγώνα των Τρικαλινών πατριωτών εναντίων των κατακτητών Σκοπιμότητα; Αδιαφορία,
Έλλειψη σεβασμού σε αυτούς που θυσιάστηκαν, για την λευτεριά μας; για τα βλαστάρια που δεν λογάριασαν την τρυφερή ηλικία τους και μας την έκαναν χαλάλι. Αλλά και τους επιστήμονες, τους βολεμένους, να αφήσουν σε εμάς κληρονομιά την θυσία τους, ότι και να πεις λίγο είναι.
*****
1) Ο πρώτος νεκρός εκείνο το μαύρο Πάσχα, είναι ο Βαγγέλης Χρ. Στάμος
γιος του Παπαχρήστου Στάμου που ήταν παπάς στο χωριό τους.
Ο Βαγγέλης γεννήθηκε το 1919 στον Πύργο Τρικάλων και ήταν αγροτόπαιδο. Νέος γενναίος Ήταν όπως ομολογάνε όσοι τον γνώριζαν γεροδεμένος σωστό παλληκάρι που τον φόβο δεν τον είχε γνωρίσει. Εντάχτηκε από τους πρώτος στην ΕΠΟΝ και σαν εφεδροελασίτης, έδειξε ευθύνη και αποφασιστικότητα για αυτό και τον εμπιστεύονταν οι σύντροφοί του, Περιμένοντας να επιστρέψουν εκείνοι που είχαν αναλάβει να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους περίμεναν εκεί που είχαν δώσει ραντεβού στο μαντρί του Στάμου. Αντί να έρθουν οι δικοί τους ήρθαν οι Γερμανοί, έριξαν φωτοβολίδες και άρχισαν να ρίχνουν, και ορισμένοι πλησίαζαν να τους πιάσουν. Ό Βαγγέλης χωρίς καν να σκεφτεί άρπαξε το Αυτόματο και μαζί του και Ο Γιώργος Ρόγκας άλλο ψυχωμένο παλληκάρι έβαλαν εναντίων των Γερμανών και σαν ταμπούρι είχαν τις κοπριές από το μαντρί. Και αυτό για να δώσουν χρόνο, στους άλλους να φύγουν, Με τις πρώτες ριπές σκοτώνουν τον πολυβολητή των Γερμανών, Οι γερμανοί σαστίζουν οπισθοχωρούν, εκεί στην σύγχυση, φωνάζει να φύγουν όλοι το ίδιο λέει κα στον συναγωνιστή του το Γιώργο τον Ρόγκα αφού βγήκε και τελευταίος από το μαντρί, σύρθηκε να απομακρυνθεί και ο ίδιος. Μια ριπή όμως τον ξάπλωσε και το άφησε χωρίς πνοή, και ήταν ο πρώτος νεκρός εκείνου του μαύρου Πάσχα της πόλης μας. ο 25χρονος Βαγγέλης το παλληκάρι του Κόκκινου Πύργου. Ο ατρόμητος Βαγγέλης Στάμος δεν είδε το ξημέρωμα της άλλης μέρας. Εκεί τον βρήκαν οι δικοί του την άλλη μέρα και ο παπάς πατέρας του, έθαψε το βράδυ το παιδί του στο νεκροταφείο του χωριού του με σύντομη νεκρώσιμη ακολουθία. Πάγωσε το χωριό στο άκουσμα της τραγικής είδησης.
Όμως ο Βαγγέλης έγινε το πρώτο φωτεινό αστέρι εκείνο το Πάσχα και από τότε φέγγει και οδηγεί τα βήματά μας.
Αιώνια και τιμημένη η μνήμη σου Βαγγέλη Χρήστου Στάμου
*****
2) Βασίλης Χρήστου Ευθυμίου αγροτόπαιδο Επονίτης γεννήθηκε το 1922
Ο Βασίλης είναι το δεύτερο αστέρι που προστέθηκε στον Γαλαξία των ΗΡΩΩΝ μετά
τον Βαγγέλη Στάμο το βράδυ της δευτέρας μέρας του Πάσχα στο μαντρί του Στάμου.
Ο 22χρονος Βασίλης είχε γυρίσει μαζί με τον Αχιλλέα Νταούλα, από αποστολή που τους είχε στείλει ο Νίκος Λέγκας. Και η αποστολή ήταν να φέρουν πόσιμο νερό στους συγκεντρωμένους το βράδυ εκείνο στο μαντρί του Στάμου που ήταν μεταξύ Πυργετού και Κόκκινου Πύργου Τρικάλων. Όταν γύρισαν στο μαντρί με το νερό βρήκαν πολλούς Εφεδροελασίτες που ετοιμάζονταν να φύγουν. Και τους μικρούς ΕΠΟΝΙΤΕΣ δεν τους ήθελαν εκείνο το βράδυ. Ήταν τα πράγματα δύσκολα αλλά ετούτα τα άτομα δεν χαμπάριαζαν τι είναι φόβος, ήταν νωπές ακόμα οι μνήμες από την επανάσταση του 1821 Από την Απελευθέρωση των Τρικάλων από τους Τούρκους το 1881. Έβλεπαν τον εαυτό τους να περπατούν δίπλα με τους φουστανελοφόρους , με τα καρυοφύλλια και τις πιστόλες, να προστατέψουν τα ιερά και όσια την Πατρίδα τους. Αλά και από το Αθάνατο ΕΠΟΣ του 40. Η μελανή ακρίδα που είχε έρθει απρόσκλητη στον τόπο μας, χωρίς αφορμή να σκλαβώσουν την Πατρίδα μας, είχε καταντήσει ανυπόφορη την ζωή των κατοίκων της, και με τόση ιστορία δεν άντεχαν την σκλαβιά. Ο τρόπος που τα διηγούνταν οι μεγαλύτεροι που έζησαν, κάποιες από εκείνες τις στιγμές, οι ηρωισμοί τα κατορθώματα Τους είχαν χαράξει ανεξίτηλα στην καρδιά τους, την αξιοπρέπεια της Ελλάδας, Μα και η λευτεριά δεν χαρίζεται, προστατεύεται και αν κινδυνέψει δίνεις και την τελευταία ρανίδα του αίματός σου να μην χαθεί. Έτσι έμαθαν, έτσι έμαθαν έτσι θυσιάστηκαν. Ο Βασίλης, όπως και πολλοί ακόμα νέοι Επονίτες.
Πέρασαν πάνω από τρεις και κάτι ώρες μετά τα μεσάνυχτα όταν οι γερμανοί τους μπλόκαραν, αρχίζοντας να ρίχνουν φωτοβολίδες και να τους πυροβολούν.
Ο Γιώργος Ρόγκας με τον Βαγγέλη Στάμο απάντησαν στα πυρά σκοτώνοντας τον
Οπλοπολυβολητή τους. Πάνω στην σύγχυση των γερμανών που οπισθοχώρησαν ήταν η ευκαιρία να φύγουν όλοι να σωθούνε. Το αυτόματο του Βαγγέλη, που τους είπε φύγετε σαν καλύπτω σίγησε, ο Βαγγέλης δεν μπορούσε να τους προστατέψει άλλο είχε ανεβεί στα ουράνια. έτρεξε ο Βασίλης να πηδήξει το φράχτη όμως μια ριπή τον πέτυχε πάνω στον φράχτη του μαντριού πριν τον περάσει και τον σκότωσε. Την άλλη μέρα τον βρήκαν οι δικοί του πάνω στο φράχτη. Τον πήραν και τον έθαψαν το βράδυ κρυφά στο νεκροταφείο του χωριού του.
Ο Βασίλης είναι ο δεύτερος νεκρός και ήταν μόλις 22 χρονών. Έτσι γεμάτος νιάτα,
Γεμάτος όνειρα, αλλά παιδί όμως ατρόμητος, δεν λιποψύχησε, πήγε δίπλα στον Βαγγέλη και άρχισαν να δημιουργούν τον γαλαξία των Τρικαλινών Ηρώων στον Ουρανό, με τους νεκρούς που συνεχίστηκαν.
Τιμή και δόξα στο παλληκάρι και η μνήμη του αιώνια.
ΤΣΟΥΜΕΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ( Φαρμακοποιός )
Γεννήθηκα το 1911 στα Τρίκαλα Σπούδασε Φαρμακοποιός
για να αναλάβει το Φαρμακείο του Πατέρα του, Βαγγέλη Τσουμένη
Από τα πρώτα φοιτητικά του χρόνια εντάχτηκε στις γραμμές του ΚΚΕ.
Ένα είναι γεγονός εκείνον τον καιρό στις τάξης του ΚΚΕ είχαν ενταχτεί, άνθρωποι
που ονειρεύονταν μια άλλη σχέση μεταξύ των ανθρώπων. Ήταν η εποχή που η γνώση στρατεύονταν για την καθοδήγηση. Όλοι ξέρουν πως ο Θανάσης Τσουμένης ήταν από τους ποιο μορφωμένους. Οι πανανθρώπινες αξίες ήταν φαίνεται για την εξουσία κίνδυνος μεγάλος, κινδύνευαν να φανεί η μετριότητά τους. Γιατί πως αλλιώς να το ερμηνεύσεις πως ένας λαμπρός επιστήμονας, χορτάτος, με γνώσεις πάνω από τους διώχτες του, με έτοιμη την δουλειά, χωρίς να του λείπει τίποτα, Να καθίσει και να απολαύσει όλα τα καλά του κόσμου που τότε του προσφέρονταν, Αυτός να θέλει να αγωνιστεί για τον άνθρωπο, του μόχθου, της βιοπάλης, του λειψού μεροκάματου, να τον κάνει, ίσως και καλύτερο αν αξίζει. Αυτός ο Λαμπρός λοιπόν επιστήμονας ο άδουλος πατριώτης τα διάθεσε όλα στον αγαπημένο του τόπο, αλλά και τους κατοίκους του. και στα 33 του χρόνια έδινε και την ζωή του για την λευτεριά και την αξιοπρέπεια της Πατρίδας του. Πιστός και ακλόνητος στις ιδέες του, συλλαμβάνεται από την δικτατορία του Μεταξά και κλείνεται από 1936 στην Ακροναυπλία. Εκεί συναντά όλους τους σημαντικούς ανθρώπους της εποχής κρατούμενοι και αυτοί, όμως μακριά από τον Λαό. Έτσι είχε αποφασίσει το δικτατορικό καθεστώς. Οι σημαντικοί να φυλακίζονται, θαρρούσαν ότι φυλακίζοντας τους ανθρώπους φυλακίζεις και τις ιδέες. Και την σκέψη. Το 1943 μήνα Αύγουστο κρατούμενος ακόμα στις φυλακές της Κέρκυρας τώρα, παραδομένοι στους κατακτητές ενώ τον ετοιμάζουν για την Ιταλία, δραπετεύει και έρχεται στα Τρίκαλα. Τον επόμενο μήνα θα παραδοθεί η Ιταλική Μεραρχία Πινερόλο θα δυναμώσει ο ΕΛΑΣ. Στον επόμενο μήνα ο Θανάσης Τσουμένης γίνεται εκπρόσωπος του ΚΚΕ στην Νομαρχιακή επιτροπή του ΕΑΜ Τρικάλων με την ιδιότητά του αυτή γυρίζει τα χωριά για να ενημερώσει τον λαό και να μπορέσει να σπάσει την τρομοκρατία που έσπερναν οι χαφιέδες, οι τριεψιλίτες, οι συνεργάτες των κατοχικών στρατευμάτων. Ο ίδιος έβλεπε πως το τέλος των κατακτητών είναι κοντά, οργανώνει τους νέους και τους καθοδηγεί. Μαζί με τους συναγωνιστές του, Νίκο Λέγκας, Βασίλη Ζάχο, Κούλη Κυριακό, Διονύση Δρακονταειδή. Κρατούν τους πατριώτες σε εγρήγορση. Το βράδυ αυτό 17 του Απρίλη στο ραντεβού στο μαντρί του Στάμου είναι παρόν. Όταν οι Γερμανοί τους κύκλωσαν προσπαθώντας να πηδήξει το φράχτη μια σφαίρα τον χτυπά στον αυχένα, θα τον μεταφέρουν στο Νοσοκομείο Τρικάλων, εκεί θα ζητήσει να δει τον Αρχιπροδότη Χρήστο Μαντζιούκα, Ο Μαντζιούκας τον επισκέφτηκε, τον ρώτησε τι τον θέλει.
Μνημείο παλικαριάς, πατριωτισμού, αυταπάρνησης και αυτοθυσίας. Τα τελευταία λόγια του. παρακαταθήκη για τις γενιές που ακολουθούν, Δώσε μου ένα πιστόλι να σε σκοτώσω, να ξεβρομίσει ο τόπος κάθαρμα από σένα. Μετά από λίγο πέθανε.
Για να γίνει το τρίτο αστέρι στον γαλαξία που είχε χαράξει όταν ανέβηκε πρώτος ο Βαγγέλης Στάμος και τον ακολούθησε ο Βασίλης Ευθυμίου.
Έτσι 33χρονος ο Θανάσης Τσουμένης ένα ακόμα αστέρι στο γαλαξία των Ηρώων. Αιωνία και άσβεστη η μνήμη του.
******
Έχουν πιάσει πολλούς, τους μαζεύουν στο σχολείο του Πυργετού, από αυτούς με την βοήθεια των χαφιέδων διαλέγουν τους 5 ΕΠΟΝΙΤΕΣ:
1) Μπριάζη Ιωάννη 29 χρόνων
2) Στεργιόπουλο Κωνσταντίνο 27 χρόνων
3) Γατσά Στέργιο 24 χρόνων
4) Τσανάκας Απόστολος 22 χρόνων
5) Σύρμπας Κώστας 22 Χρόνων.
Δεν ήταν τυχαία η επιλογή, ήξεραν οι συνεργάτες των καταχτητών ποιους ακριβώς διάλεγαν για το μεγάλο τους ταξίδι, Ήταν τα παιδιά που σαν γνήσια Ελληνόπουλα είχαν τάξη ακόμα και την ζωή τους για την απελευθέρωση της Πατρίδας τους και σήμερα ήταν η ημέρα που θα την πρόσφεραν. Με διαδικασίες αστραπής πήραν δήθεν μαρτυρίες από κατοίκους, πήραν υπογραφές από επωνύμους Τρικαλινούς και τα παιδιά την ίδια μέρα οδηγήθηκαν στο μαδέρι που είχε κρεμασμένες 5 θηλιές.
Εκεί το απόγευμα της 18 του Απρίλη του 1944 γράφτηκε ο επίλογος για τα
Πέντε (5) παλληκάρια τους αγωνιστές της αντίστασης.
Έτσι πέντε νέα αστέρια πήγαν να προστεθούν στον γαλαξία των μαρτύρων.
Όμως δεν σταμάτησε εδώ το κακό του μαύρου εκείνου Πάσχα, δύο ακόμα επίλεκτα μέλη της Τρικαλινής κοινωνίας ήταν στην σειρά να συμπληρώσουν τα απάνθρωπα ένστικτα, ήθελαν και άλλο αίμα, δεν είχε κορεσθεί η δίψα τους.Είχαν στα υπόγεια του Ταμείου στην οδό Απόλλωνος τους δυο συλληφθέντες από την μέρα του μπλόκου.
9) Ήταν ο Νίκος Λέγγας
( Ανώτερος υπάλληλος Γεωπόνος της Διεύθυνσης Γεωργίας Τρικάλων)
Ο Νίκος Λέγγας γεννήθηκε το 1906 στα Τρίκαλα, σπούδασε γεωπόνος στη μέση Γεωπονική σχολή της Λάρισας όπου εκεί συνάντησε και τον Θανάση Κλάρα από την Λαμία και συνδέθηκαν με φιλία αδελφική, Ο Θανάσης Κλάρας είναι ο μετέπειτα αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ ο ΑΡΗΣ Βελουχιώτης. Σαν γεωπόνος μέσης σχολής διορίστηκε σε ηλικία 17 χρονών στο Κιλκίς. Ορφανός από πατέρα ο Νίκος αναγκάστηκε από μικρό παιδί να μπει στην βιοπάλη. Η δίψα όμως για γνώση, δεν σταμάτησε, φωτισμένος καθώς ήταν και άριστος της Μέσης σχολής Γεωπονίας Λάρισας μπορούσε να συνεχίσει ανώτερες σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Αυτό και έκανε το 1930 γράφτηκε στην Ανωτάτη γεωπονική σχολή Αθηνών όπου και πήρε το πτυχίο του το 1934 ( Εκεί στο Πανεπιστήμιο γνωρίστηκε και με τον αργότερα συναγωνιστή του Διονύση Δρακονταειδή και συνδέθηκαν με άρρηκτη φιλία. όπως είχε κάνει και με τον Άρη Βελουχιώτη. Και λες και μια καινή μοίρα τους ξανασυνάντησε και στην Τρικαλινή γη όλοι τους έγιναν λαμπερά αστέρια ) Μετά το πέρας των σπουδών του μετατέθηκε στην Γεωργική υπηρεσία της Νομαρχίας Τρικάλων σαν υποδιευθυντής και αργότερα σαν διευθυντής. Με την κήρυξε του πολέμου το 1940 επιστρατεύτηκε και επέστρεψε στην θέση του με την κατάρρευση του Μετώπου. Γεννημένος και μεγαλωμένος κοντά στον λαό εμπνευσμένος από πατριωτικά αισθήματα αλλά και ιδέες με πανανθρώπινες αξίες ο Νίκος Λέγγας δεν έμεινε αδρανής στη νέα τάξη πραγμάτων, έγινε οδηγός, καθοδηγητής, μπροστάρης, και ηγέτης του Τρικαλινού λαού μας. Γνωστός και σεβαστός από την θέση του, οι Τρικαλινοί των εμπιστεύτηκαν και τον ακολούθησαν. Στην αντιστασιακή οργάνωση της Πόλης ήταν ο υπεύθυνος του ΕΑΜ πόλης. Όταν το 1942 ήρθε σαν επόπτης Αγροτικής Ασφάλειας Τρικάλων, ο συμφοιτητής του, Διονύσης Δρακονταειδής μαζί διεύρυναν τον αγώνα εναντίων των κάθε είδος εχθρών που τότε δυστυχώς ήταν πολλοί. Ήταν οι Γερμανοί, οι συνεργάτες, οι Τριεψιλίτες οι Ρουφιάνοι, οι Χαφιέδες. Αλλά και κάθε είδος σκουπίδι. Την νύχτα εκείνη στο μαντρί του Στάμου όπως φαίνεται είχε την εποπτεία και την ευθύνη της επιχείρησης. Με τα γνωστά αποτελέσματα τον συνέλαβαν μαζί με άλλους συναγωνιστές τους, αυτούς τους δύο, Λέγγα & Δρακονταειδή τους οδήγησαν στα υπόγεια του δημόσιου Ταμείου τότε, και τους άφησαν να ζήσουν στα σκοτάδια άλλες δυο ημέρες Στης 21 του Απρίλη ημέρα Παρασκευή, Γιορτή για τον Ι. Ναό ζωοδόχου Πηγή, Οι πιστοί θα πήγαιναν στην Εκκλησιά. Οι Γερμανοί τους φόρτωσαν σε ένα καμιόνι και πήγαν και τους εκτέλεσαν στο ανάχωμα του Πηνειού και όπως λένε προς το μέρος του Αγναντερού Αφού τους εκτέλεσαν τους έβαλαν στον ίδιο λάκκο.
Ο Νίκος Λέγγας όπως όλοι σχεδόν οι φωτισμένοι και εμπνεόμενοι από αξίες πανανθρώπινες. Δεν δημιουργούν οικογένειες για να μην τους λυγίσει, κανένας εκβιασμός. Απερίσπαστοι να προσφέρουν στα πανανθρώπινα ιδανικά.
Αυτό έκανε και ο Νίκος Λέγγας, ούτε τα δάκρια της μάνας ούτε τα παρακάλια συγκίνησαν τους Συνεργάτες των Γερμανών. Ο Νίκος έφυγε με την αξιοπρέπεια που ταιριάζει στους Ήρωες αφήνοντας κληρονομιά τους αγώνες του.
Αιώνια Τιμή και σεβασμό Έτσι έγινε το ένατο αστέρι στο γαλαξία των ΗΡΩΩΝ
Ο αδερφός του Αλέκος Λέγγας τον Οκτώβρη του 1944 όταν νικημένοι οι Γερμανοί παίρνοντας μαζί τους και τα σκουπίδια που τους υπηρετούσαν. Ο ΕΛΑΣ δεν τους άφησε σε ησυχία, Στην Κοζάνη ο ΕΛΑΣ συνέλαβε τον τότε Νομάρχη Τρικάλων τον Πιπιλιάγκα και οδηγώντας τον η πολιτοφυλακή στις Φυλακές Τρικάλων, με ένα μαχαίρι ο μπάρμπα Αλέκος θέλησε να τον σκοτώσει γιατί ήταν ένας από τους υπεύθυνους, για τον θάνατο του αδελφού του. Τον έσωσε η Πολιτοφυλακή τον Νομάρχη. Ο Αλέκος Λέγγας αδερφός του Νίκου για πολλά χρόνια ήταν ξεχωριστός φίλος ( έτσι θα τον πω γιατί μιλούσαμε σαν συνομήλικοι.) ήταν και ο ίδιος ένα ξεχωριστώ παλικάρι. Και έσωσε και πολλούς αγωνιστές. Ο Θάνατος το αδελφού το ήταν μεγάλο πλήγμα.
Ο πρώτος γιος του μπάρμπα Αλέκο φέρνει το τιμημένο όνομα του θείο του. Νίκος.
10) Ας πάμε τώρα και στον τελευταίο των εκτελεσμένων εκείνου το Πάσχα
Είναι ο Διονύσης Δρακονταειδής επόπτης της Αγροτικής ασφάλειας Τρικάλων.
Γεννήθηκε το 1905 στο χωριό Χαβδάτα, κεφαλοχώρι, της Κεφαλονιάς, Σπούδασε Αγρονόμος. Από τα φοιτητικά του ακόμα χρόνια συνδέθηκε με ανθρώπους που το όνειρό τους ήταν μία καλύτερη και ποιο ανθρώπινη ζωή για τους κατοίκους ετούτης της χώρας, Ο αγώνας του δεν σταμάτησε ποτέ. Άνθρωπος που ήταν καθημερινά κοντά στα προβλήματα του λαού, Κι αυτός όπως και πολύ άλλοι πάσχιζαν να σηκώσουν ετούτο το λαό ποιο ψηλά, να δει ποιο μακριά και να καλυτερέψει την ζωή του. Το 1930 διορίστηκε στην Μακεδονία Το 1938 έγινε επόπτης Το 1940 παντρεύτηκε με την Ζακυνθινή Νανά Τριβιζά και απέκτησαν τον γιο τους Φίλιππο. Το 1942 μετατέθηκε στα Τρίκαλα σαν επόπτης της Αγροτικής ασφάλειας Τρικάλων, όπου συνάντησε τον φίλο του Νίκο Λέγγα και μαζί με άλλους συνέχισε την αντιστασιακής τους δράση, Στο δικό του γραφείο γίνονταν οι συναντήσεις των ηγετικών στελεχών που ήταν στο οίκημα που ακόμα υπάρχει και τα παράθυρά του βλέπουν την κεντρική πλατεία. Το βράδυ του μπλόκου μαζί με τον Λέγγα και άλλους προσπάθησαν να γλυτώσουν όμως το πρωί τους συνέλαβαν τον κλείσανε μαζί με τον Νίκο Λέγγα στα υπόγεια του Δημόσιου Ταμείου στην οδό Απόλλωνος και χωρίς δίκη και απολογίες την ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής τους εκτέλεσαν παρέα, στο Ανάχωμα του Πηνειού ποταμού από το μέρος του Αγναντερού και τους έβαλαν και στον ίδιο λάκκο.
Ό Διονύσιος Δρακονταειδής δεν έζησε να καμαρώσει τον γιό του Φίλιππα να τον βλέπει να μεγαλώνει. Και να γίνεται ένας σπουδαίος πεζογράφος και μεταφραστής Όμως του άφησε προίκα τον θάνατό του, που είναι η υπέρτατη πράξη θυσίας για την αξιοπρέπεια τα δίκια και τον σεβασμό στα μεγάλα ιδανικά.
Τιμή και σε ετούτον τον Έλληνα που τον αγκάλιασε με στοργή η Τρικαλινή γη. Και που είναι το 10κατο αστέρι στον γαλαξία των ΗΡΩΩΝ που δημιουργήθηκε από Τρικαλινούς εκείνη την εβδομάδα. Την εβδομάδα μετά την Ανάσταση τον Απρίλη του 1944.
Αιώνια και άσβηστη η μνήμη του Κεφαλλονίτη αγωνιστή Διονύση Δρακονταειδή
που τον σκότωσε ο καταχτητής αλλά και η μισαλλοδοξία των ντόπιων καθαρμάτων,
*****
Σαν επίλογο θα πω την σκέψη μου, τελικά ποιοι είναι αυτοί που γεννιούνται ΗΡΩΕΣ – γεννιούνται ΜΑΡΤΥΡΕΣ, και το δώρο που λέγεται ζωή το θυσιάζουν το χαλαλίζουν το προσφέρουν, όχι για την δικιά τους ματαιοδοξία αλλά για τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που τον βλέπουν, να προσπαθεί να χορτάσει τα στομαχάκια από τα παιδάκια του, που η μοίρα του δεν του δίνει το χρόνο να δει πέρα από το καθημερινό, που η ζωή τους
είναι ένας ατελείωτος αγώνας επιβίωσης και ανασφάλειας.
Και έρχονται και γίνονται ηγέτες του, άνθρωποι μιας άλλης τάξης, που δεν έχουν λόγο να υποφέρουν που δεν είναι άδειο το στομάχι τους. που είχαν τα μέσα να διαβάσουν, να μάθουν, ενημερωθούν, μα το σπουδαιότερο όλων, που νιώθουν υποχρέωση να καθοδηγήσουν, να τραβούν πρώτα αυτοί μπροστά, να δείχνουν το δρόμο με το παράδειγμά τους, για να τους ακολουθήσουν. Χρόνια πολλά και ετούτη η ιστορία ήταν στο σεντούκι της λησμονιάς που την έβαλαν, όσοι ήθελαν να ξεχαστεί.
Όμως λαμπερή και ωραία κάποια μέρα βγήκε από το σεντούκι και τύφλωσε τους σκοταδιστές και τους πλαστογράφους της ιστορίας μας.
Ο κουρνιαχτός από χρόνια έχει κατακάτσει όμως τρομαγμένοι ακόμα, από την φεγγοβολιά της, όσοι είναι στην πρώτη γραμμή της εξουσίας άφησαν και αφήνουν στοιχεία να χάνονται.
Και αν δεν βρίσκονταν ο σύντροφός τους Βασίλης Μπακάλης (Ασπροπόταμος)
να βάλει τα έξοδα για να στηθεί το ορειχάλκινο μνημείο των 5 επονιτών. Αλήθεια τι άλλο έπρεπε να γίνει για να αξίζουν την αναγνώριση της πολιτείας και του ΔΗΜΟΥ ξεχωριστά για τους αξίζει μια ζωή μνήμης, και ΟΧΙ λησμονιάς. Ακόμα θα γίνονταν μία εκδήλωση ντροπής για τους αγωνιστές που έδωσαν το πολυτιμότερο που είχαν, τα νιάτα τους την Ζωή τους τι άλλο είχαν να δώσουν για την Πατρίδα τους;
Ετούτη οι νεκροί τελικά, μνημονεύτηκαν έστω και αργά και θα μνημονεύονται και θα καμαρώνουν οι απόγονοι, δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Η λησμονιά τώρα και ταφόπλακα στην μνήμη τους, θα είναι για τους χαφιέδες, τους συνεργάτες, και τους ρουφιάνους
Ακόμα και οι δικοί τους θα ντρέπονται να τους αναφέρουν.
Από τα δέκα άτομα που έφυγαν, με τον τραγικό τρόπο που έφυγαν, εκείνη την εβδομάδα μόνο οι δύο άφησαν πίσω απογόνους Ο Κώστας Στεργιόπουλος την κόρη του Μαρία Και ο Διονύσιος Δρακονταειδής τον Γιό του Φίλιππο.
Οι υπόλοιποι άφησαν τα αδέλφια τους να δώσουν το όνομά τους στα παιδιά τους,
να συνεχίσουν. Όμως έχουν και τον δικό μας σεβασμό Και στα δύσκολα, θα είναι το φως που θα μας οδηγεί Κάθε θυσία και ένα φως να περπατούμε στον τίμιο αγώνα
Αιώνια οι μνήμη τους Ο Γαλαξίας που δημιούργησαν στον ουρανό θα μας συντροφεύει.
Μίμης Οικονόμου 15 Απρίλη 2016
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)